عنوان	مقایسه تأثیر لیزین هیدروکلراید و بایولیز سولفات بر عملکرد، پاسخ ایمنی، فراسنجه های خونی و استخوانی جوجه های گوشتی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	آنتی بادی،,استخوان،,جوجه گوشتی،,رشد،,منبع لیزین
چکیده	در آزمایش حاضر تأثیر بایولیز‌سولفات در مقایسه با لیزین‌هیدروکلراید بر عملکرد، پاسخ‌‌ایمنی، فراسنجه‌های خونی و استخوانی جوجه‌های گوشتی مورد مقایسه قرار گرفت. تعداد 200 قطعه جوجه گوشتی سویه راس-308 (مخلوط مساوی نر و ماده) در قالب طرح کاملاً تصادفی به پنج تیمار دارای پنج تکرار و 8 قطعه در هر تکرار اختصاص داده شد. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از: 1) 100 درصد لیزین مکمل جیره از ال-لیزین‌هیدروکلراید تامین شد (جیره پایه یا شاهد)، 2) 75 درصد لیزین مکمل جیره توسط ال-لیزین‌هیدروکلراید و 25 درصد توسط بایولیز‌سولفات تامین شد، 3) 50 درصد لیزین مکمل جیره توسط ال-لیزین‌هیدروکلراید و 50 درصد توسط بایولیز‌سولفات تامین شد، 4) 25 درصد لیزین مکمل جیره توسط ال-لیزین‌هیدروکلراید و 75 درصد توسط بایولیز‌سولفات تامین شد، 5) 100 درصد لیزین مکمل جیره توسط بایولیز-سولفات تامین شد. طی دوره 42-1 روزگی، مصرف خوراک و وزن ‌بدن جوجه‌های تغذیه شده با جیره‌ حاوی سطح 100 درصد بایولیز‌سولفات نسبت به وزن بدن جوجه‌های گروه شاهد بیشتر بود و جوجه‌های تغذیه شده با جیره‌ حاوی سطوح 25 و 75 درصد بایولیز‌سولفات ضریب تبدیل خوراک بالاتری داشتند (05/0 P <). تیتر آنتی‌بادی علیه آنفلوآنزا، درصد کلسیم و فسفر، طول، وزن و شاخص استخوان در جوجه‌های تغذیه شده با جیره‌ حاوی سطح 100 درصد بایولیز‌سولفات نسبت به مقادیر جوجه‌های گروه شاهد بیشتر بود (05/0 P <). به طور کلی تامین کل لیزین جیره جوجه‌های گوشتی از بایولیز‌سولفات در مقایسه با ال-لیزین‌هیدروکلراید سبب افزایش خوراک مصرفی، بهبود پاسخ ‌ایمنی و فراسنجه‌های استخوانی جوجه‌های گوشتی شد ولی بر وزن بدن تاثیر نداشت. با وجود قیمت کمتر بایولیز‌سولفات، گنجاندن آن در جیره منجر به کاهش نسبت درآمد به هزینه شد و از لحاظ اقتصادی به صرفه نیست.
پژوهشگران	حدیث حیدری (نفر اول)، علی خطیب جو (نفر دوم)، فرشید فتاح نیا (نفر سوم)، محمد اکبری قرائی (نفر چهارم)، حسن شیرزادی (نفر پنجم)