عنوان	کاربرد اصول معناشناسی و کاربردشناسی نظریه بافت در متون فقه
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	بیع، برداشت قطعی، بافت، تفسیر موضعی، معناشناسی جهان ممکن، معناشناسی منطقی، بینامتنیت
چکیده	بیع از مهمترین قرارداد‌های حوزه فقه و حقوق مدنی ایران شناخته می‌شود. قوانین و مقرارت این قرارداد با توجه به سابقه طولانی آن در سیستم حقوقی اسلام، ریشه در مبانی فقهی آنان دارد. فقهاء به عنوان زبانشناسانی متبحر از دیرباز، برخی از اصول معناشناختی و کاربردشناختی را در قالب مبانی استنباط احکام فقهی برای کشف معانی مقصود شارع و هم صاحب‌نظران عرصه فقاهت، آگاهانه یا ناآگاهانه به کار بسته‌اند. نگارندگان در نوشتار حاضر با بیان توصیفی- تحلیلی و با استناد به ابزار کتابخانه‌ای و اینترنتی، درصدد تبیین اصول معناشناسی و کاربردشناسی بیع برآمده‌اند. نتایج به دست آمده حاکی از این است که اصول و معناشناختی، غالباً مکمل و به انضمام قواعد کاربردشناسی، در تشخیص معنای صحیح و مورد نظر شارع و یا مقصود فقهاء، به کار گرفته شده‌اند. کشف معنا به وسیله زدودن ابهامات واژگانی، گروهی و ساختاری از طریق تمسّک به برداشت‌های قطعی و غیر قطعی، بافت‌ زبانی و غیر زبانی، اصل تفسیر موضعی، معناشناسی جهان ممکن، معناشناسی منطقی، بینامتنیت از أهم این اصول و قواعد زبانی در بیع، به شمار می‌روند.
پژوهشگران	داود سعیدی (نفر اول)، طاهر علی محمدی (نفر دوم)، کریم کوخایی زاده (نفر سوم)، طاهره افشار (Tahereh Afshar) (نفر چهارم)