عنوان	نشانه‌شناسی مفهوم عشق در اشعار عبدالعظیم فنجان بر اساس الگوی سه‌وجهی نشانۀ پیرس
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	نشانه‌شناسی ادبی، رمزگان، پیرس، عبدالعظیم فنجان، مفهوم عشق.
چکیده	نشانه‌شناسی از شیوه‌های نقد ادبی است که در ادبیات نوین جایگاه ویژه‌ای دارد و بررسی نشانه‌های زبانی، ابعاد تازه و نامکشوفی از دنیای درون متن را برای خواننده بازگو می‌کند. چارلز سندرس پیرس، نشانه‌شناس آمریکایی، با رد دووجهی بودن ساختار نشانه و ارائۀ الگوی سه‌وجهی خود برای نشانه، به مطالعات نشانه‌شناسی نظم بخشید. نشانه‌های زبانی در تولید متون شعری جدید نقشی اساسی ایفا می‌کنند؛ بنابراین الگوی نشانه‌شناسی پیرس، شیوۀ دقیق و مناسبی برای تحلیل شعر جدید محسوب می‌شود. عبدالعظیم فنجان شاعر نوگرای عراقی است که مضمون‌های عاشقانه جزو اصلی‌ترین اغراض شعری اوست و زبان شعری نوین و استفادۀ هنرمندانۀ وی از نشانه‌های زبانی، باعث تمایز سبک بیانی او می‌شود. پژوهش حاضر می‌کوشد با روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر الگوی سه‌وجهی پیرس، شکل‌گیری نشانه‌های سازندۀ مفهوم عشق در شعر عبدالعظیم فنجان را بررسی کند و نقش سه جزء نشانه؛ بازنمون، موضوع و تفسیر در خلق مضمون‌های عاشقانه را بیان‌کند. بنا بر یافته‌های پژوهش، نشانه‌های مربوط به عشق در قالب رمزگان‌های زمانی، مکانی، بینامتنی و محور جانشینی و همنشینی تولید می‌شوند و بازنمون آن‌ها، مطابق مقولۀ اوّلیت، حالت کیفی نشانه را به تصویر می‌کشد و موضوع بنا بر مقولۀ ثانویت، بُعد عملی تجربه‌های عاطفی شاعر در جهان واقع را نشان می‌دهد و با توجه به مقولۀ ثالثیت، تفسیر نشانۀ مفهومی کلّی را بیان می‌کند که در تمام ابیات قصیده گنجانده شده است.
پژوهشگران	پیمان صالحی (Payman Salehi) (نفر اول)، مسلم خزلی (نفر دوم)، مینا پیرزادنیا (Mina Pirzadnia) (نفر سوم)، رامین آبسالان (نفر چهارم)