عنوان	تصدیق خداوند پس از تلاوت قرآن کریم از دیدگاه شیعه و اهل سنت
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	تصدیق تلاوت,آداب تلاوت,قرائت قرآن,صدق الله
چکیده	تصدیق خداوند در پایان تلاوت قرآن کریم، از آدابی است که بسیاری از مسلمانان اعم از شیعه و اهل سنت به آن پایبند‌ بوده و اهمیت فراوانی برای آن قائل شده‌اند؛ هرچند در این میان، برخی از علمای معاصر سلفی این عمل را از مصادیق بدعت به شمار آورده‌اند که با واکنش‌ها و پاسخ‌های علمی و موجّه دیگر عالمان اهل سنت مواجه شده است. تصدیق خداوند پس از تلاوت قرآن کریم در عصر حاضر، معمولاً با استفاده از تعابیر «صدق الله العظیم» و «صدق الله العلی العظیم» انجام می‌شود که تعبیر اول نزد قاریان اهل سنت و تعبیر دوم نزد قاریان شیعه متداول است؛ چنان‌که برخی به خطا تصور کرده‌اند که هر یک از این تعابیر مختص یکی از این مذاهب است و حتی لفظ «العلی» را که وصف خداوند متعال است، با امام اول شیعیان، علی بن ابی‌طالب (ع) مرتبط دانسته‌اند. این مقاله، مسئله تصدیق خداوند و الفاظ مربوط به آن را در منابع شیعه و اهل سنت با استفاده از روش توصیفی تحلیلی مورد واکاوی قرار داده و به این نتیجه رسیده است که تصدیق خداوند پس از تلاوت، به کلمات یا عبارات خاصی منحصر نیست و ذکر عبارات گوناگون از قبیل «صدق الله»، «صدق الله و رسوله» «صدق الله العظیم»، «صدق الله العلی العظیم» در تصدیق خداوند متعال جایز است. مرزبندی‌های مذهبی و فرقه‌ای خاصی در ذکر عبارت تصدیق پس از تلاوت قرآن کریم میان شیعه و اهل سنت وجود نداشته است و تعصب بی‌جا و اصرار بر گفتن عبارتی خاص از سوی افراد در تصدیق پایان تلاوت، فاقد پشتوانه علمی و دینی است.
پژوهشگران	مجتبی محمدی انویق (نفر اول)، ایوب شافعی پور (نفر دوم)