عنوان	بررسی فقهی، حقوقی ضمان ناشی از نقض حق سالمت در مواجهه با امراض مسری با تأکید بر قاعده تحذیر
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	مراض مسری، قاعده تحذیر، ضمان، حق سالمت
چکیده	ه هدف: قاعده تحذیر یا هشدار یکی از قواعد بسیار مهم و پرکاربرد در قلمرو فقه و حقوق میباشد که بهموجب این قاعده هر کس قبل از اقدام به هر عملیات خطرناک و مهلک به سایرین هشدار دهد معاف از مسئولیت مدنی و کیفری خواهد بود و در صورت بیتوجهی هشدار گیرنده و ورود خسارت به وی، هشداردهنده معاف از مسئولیت مدنی و کیفری خواهد بود. همچنین دولتها بر اساس تعهدات حقوق بشری خود درشرایط شیوع بیماری واگیردار، مسئول ارائه خدمات بهداشتی و درمانی هستند و ارائهاین خدمات، نهتنها محدود به شهروندان یک دولت نیست بلکه تعهد به همکاریهای بینالمللی بهمثابه سازوکاری تکمیلی جهت توانمندسازی و باالبردن ظرفیتهای جهانی در جهت مقابله با بیماری واگیردار، برای تمامی دولتها وجود خواهد داشت. ازسوی دیگر، تعهدات دولتها در شرایط بحران کرونا، به شکل مطلوب اجرایی نشده و حق بر سالمت همگانی تحتتأثیر برخی رویکردهای ملیگرایانه قرار گرفته است. مواد و روشها: نوشتار حاضر بر اساس شیوه کتابخانهای به جمعآوری نظرات مرتبط با ابعاد فقهی در شرایط امراض مسری و همهگیر با مقوله فقهی، حقوقی ضمان ناشی از نقض حق سالمت در مواجههبا امراض مسری با تأکید برقاعدهتحذیرپرداختهوباروش توصیفی تحلیلی بهنقد و بررسی آنها همت گمارده است. نتیجهگیری: یافتههای مقاله حاکی از آن است که نظام فقهی - حقوقی، از این قابلیت و ظرفیت برخوردار میباشد که متناسب با شرایط بحرانی و مبتنی بر تکیه بر قاعده تحذیر گزارههای شرعی عادی را تعلیق یا به نحو مقتضی تغییر دهد و برحسب ضرورت، هنجارها و الزاماتی را تعیین و الزامآور نماید. ازاینرو میتوان دستگاه فقاهت را در انتظامبخشی به بحرانهای اجتماعی، کارآمد دانست و همزیستی و همافزایی فقه و حقوق را در انطباق با شرایط اضطراری در دو حوزه ملی و بینالمللی تقویت نمود .
پژوهشگران	شهریار صیادی (نفر اول)، سیدحسام الدین حسینی (نفر دوم)، عبدالجبار زرگوش نسب (نفر سوم)