عنوان	2 هفته تمرین شنا بیان پروتیین آیریسین ناحیه کمری نخاع در موش های صحرایی مبتلا به درد نوروپاتی را کاهش می دهد
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	آیریسین، تمرین شنا، درد نوروپاتی، آسیب عصب محیطی
چکیده	مقدمه: آیریسین مایوکاینی است که به نظر می رسد پلی میان تعامل بین عضله ی اسکلتی و دیگر بافت ها باشد. هم‌زمانی حضور آیریسین و آنزیم گلوتامات دکربوکسیلاز در سلول های پورکینژ مخچه و نقش این آنزیم در تبدیل میانجی عصبی تحریکی گلوتامات به میانجی عصبی مهاری گابا موجب گردید تا در پژوهش حاضر، نقش احتمالی آیریسین در فرایند درد مورد بررسی قرار گیرد. مواد و روش‌ها: 40 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار (دامنه وزنی 20±180 گرم) به 5 گروه تقسیم شدند: 1) گروه القای نوروپاتی با مدل CCI و تمرین شنا (CCIST2)؛ 2) گروه القای نوروپاتی با مدل CCI بدون تمرین شنا (CCI)؛ 3) گروه سالم با تمرین شنا (ST2)؛ 4) گروه کنترل سالم بدون تمرین شنا و 5) گروه شم جراحی CCI (Sham). گروه های CCIST2 و CCI متحمل آسیب عصبی محیطی بوسیله ی زدن چهار گره شل بر روی عصب سیاتیک شدند. پروتکل تمرینی شنا شامل 2 هفته (5 روز در هفته به مدت 30 تا60 دقیقه) بود. بیان پروتیین آیریسین از قطعه ی L4 تا L6 نخاعی بوسیله ی تکنیک وسترن بلاتینگ مورد سنجش قرار گرفت. یافته های پژوهش: میزان بیان آیریسین در گروه های تمرینی CCIST2 (039/0=P) و ST2 (016/0=P) از گروه CCI کمتر بود. ولی هیچ اختلاف معناداری بین دو گروه تمرینی وجود نداشت. بحث و نتیجه گیری: چنانچه نقشی مشابه با آنچه که در بافت چربی روی می دهد را در سیستم عصبی برای آیریسین متصور شویم، کمتر بودن میزان آیریسین در گروه‌های تمرینی از این جهت که نیاز کمتری برای کاهش تولید ATP به عنوان یک میانجی عصبی تحریکی در نخاع بوده است را می توان توجیه کرد.
پژوهشگران	بابک فرزاد (نفر اول)، نبی شمسایی (نفر دوم)، حمید رجبی (نفر سوم)، رضا قرخانلو (نفر چهارم)، سید بهنام الدین جامعی (نفر پنجم)