عنوان	تعیین ضریب زبری مانینگ در رودخانه گل‌گل ایلام
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	معادلات تجربی، ضریب زبری مانینگ، روش چاو، رودخانه گل‌گل، ایلام، HEC-RAS
چکیده	ضریب زبری از مهمترین پارامترهایی است که باعث افت انرژی در کانال‌ها و رودخانه‌ها می‌شود و نقش بسیار مهمی در ارتفاع سطح آب در مقطع عرضی دارد. روش‌های مختلفی برای تخمین ضریب زبری ارائه شده است که بیشتر منشأ آزمایشگاهی دارند. در هیدرولیک رودخانه‌ها به دلیل متحرک بودن بستر، مقاومت در مقابل جریان یا ضریب زبری متغیر می‌باشد. در این حالت نمی‌توان یک فرمول مقاومت جریان را به‌طور مستقیم و بدون آگاهی از نحوه تغییر ضریب مقاومت، در شرایط مختلف جریان و رسوب بکار برد. در تحقیق حاضر رودخانه گل‌گل در سد ایلام انتخاب گردید و نتایج حاصل از روابط تجربی مختلف برای تعیین ضریب زبری با استفاده از عملیات صحرایی و خصوصیات مختلف رودخانه و مقطع عرضی آن و همچنین جنس مصالح بستر و کناره‌ها به دست آمد و با داده‌های واقعی ضریب زبری و شبیه‌سازی جریان رودخانه مقایسه گردید. سپس از نرم‌افزار HEC-RAS جهت تعیین تراز آب در مقاطع عرضی مختلف برای دبی‌ها و ضرایب زبری مختلف استفاده گردید. طبق نتایج روش چاو که دارای کمترین خطای نسبی می‌باشد به‌عنوان بهترین روش برآورد ضریب زبری در این رودخانه پیشنهاد می‌گردد.
پژوهشگران	نورالدین رستمی (نفر اول)، یونس کاظمی (نفر دوم)