عنوان	بررسی ارتباط بین خودشیفتگی مدیران و رفتارهای منافقانه با نقش میانجی رفتار ماکیاولی گری مدیران در سازمان های دولتی شهر کرمانشاه
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	خودشیفتگی، رفتار منافقانه، ماکیاولی گری، سازمان های دولتی
چکیده	منابع انسانی دردنیای امروز،بهترین مزیت رقابتی هرسازمان تلقی می­شود وانسان بیش از هرزمان دیگری درنظریه سازمان­ها اهمیت یافته است.نیروی انسانی به همان اندازه که می تواند سازمان ها را در رقابت یاری دهد، ممکن است مانعی جدی بر سر راه سازمان باشد؛ در نتیجه هدف از این پژوهش مطالعه و بررسی ارتباط بین خودشیفتگی مدیران و رفتارهای منافقانه با نقش میانجی رفتارهای ماکیاولی­گری مدیران در سازمان­های دولتی شهر کرمانشاه است. حجم جامعه­ی مورد مطالعه 4588 نفر بودند که 355 نفر با استفاده از روش نمونه­گیری طبقه­­ای تصادفی ساده و فرمول کوکران به عنوان نمونه­ی آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی صوری آن مورد تایید اساتید و نخبگان قرار گرفت. برای پایایی آن از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شده است. پژوهش حاضر بر اساس هدف پژوهش کاربردی و همچنین بر اساس چگونگی به دست آوردن داده های مورد نیاز، از نوع پژوهش های توصیفی و همبستگی است. برای تجزیه وتحلیل داده های پرسشنامه از آزمون­های همبستگی و مدل معادلات ساختاری، موجود در بسته­های نرم افزاری اس پی اس اس و لیزرل استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که خودشیفتگی مدیران بر رفتارهای ماکیاولی­گری دارای اثر مستقیم و معنا داری برابر با 0.74 است و همچنین خودشیفتگی نیز دارای اثر مستقیم معناداری برابر با 0.87 بر رفتار منافقانه می­باشد. رفتارماکیاولی­گری نیز بر رفتار منافقانه دارای اثر مستقیم و معنا داری برابر با 0.66 است؛ پس میانجی بودن رفتار ماکیاولی­گری در ارتباط بین خودشیفتگی مدیران و رفتار منافقانه مدیران نیز تایید می­شود.
پژوهشگران	اردشیر شیری (نفر اول)، صبریه خلدشرفی (نفر دوم)، محسن دهقانی سلطانی (نفر سوم)، علی یاسینی (نفر چهارم)