عنوان	نقش ایهام در سبک غزل اوحدی مراغی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	اوحدی مراغی، غزلیات، سبک عراقی، ایهام، انواع ایهام
چکیده	ایهام برجستهترین عنصر بلاغی مسلط در سبک غزل فارسی در سدههای هفتم و هشتم است. شاعران این عصر ایهام را در مرکز خلاقیت هنری خویش قرار دادهاند بگونهای که بخش مهمی از خلاقیت شعری آنها از رهگذر بکارگیری ایهام و انواع و اقسام آن محقق شده است و ایجاد معانی چند لایه و هنجارگریزیهای معنایی در سبک غزل این دوران محصول استفاده وسیع از ایهام است. اوحدی مراغی )م: (738شاعر عارف سده هفتم و هشتم، مانند دیگر غزلسرایان معروف آن روزگار توجه ویژهای به ایهام و انواع و اقسام آن داشته است و این رویکرد بلاغی در مرکز آفرینش هنری او قرار گرفته و در تکوین و قوام سبک سخن او نقشی اساسی ایفا کرده است. میزان کاربرد انواع ایهام در غزل او چنان وسیع و متنوع است که شناخت درست طرز سخن وی در غزلیات مستلزم انجام پژوهشی دقیق در این باب است. امری که در مقالۀ حاضر به آن پرداخته شده است. با مطالعه و استخراج تمام موارد ایهام و دسته بندی آنها در سه گروه ایهام توازی، ایهام تناسب و ایهام زبانی میتوان به گستره ایهام و نقش آن در طرزسخن او پی برد.
پژوهشگران	رحمان ذبیحی (Rahman Zabihi) (نفر اول)، الیاس نورایی (نفر دوم)، احمد علیپور علی آباد (نفر سوم)