عنوان	اثر تانن میوه بلوط (Quercus persica بر کینتیک تخمیر شکمبه بزهای بومی در اواخر دوره آبستنی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	بز آبستن، ,میوه بلوط,پلی اتیلن گلیکول,تخمیر شکمبه,تولید گاز
چکیده	هدف از این پژوهش بررسی اثر دو سطح میوه بلوط با و بدون پلی‌اتیلن‌گلیکول بر فراسنجه‌های تخمیر و جمعیت پروتوزوای شکمبه بزهای بومی در 60 روز آخر آبستنی بود. از 40 رأس بز آبستن (5/3 ± 8/41 کیلوگرم وزن زنده) در یک طرح بلوک‌های کامل تصادفی در قالب آزمایش فاکتوریل 2×2 استفاده شد. میوه بلوط در دو سطح20 یا 40 درصد ماده خشک جیره با (20 گرم در روز به ازای هر رأس) و بدون پلی‌اتیلن‌گلیکول استفاده شد. علاوه براین، یک جیره بدون میوه بلوط و مکمل پلی‌اتیلن‌گلیکول به عنوان شاهد نیز در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که غلظت نیتروژن آمونیاکی (01/0P<)، کل اسیدهای چرب فرار (05/0P<) و پروپیونات (01/0P<) مایع شکمبه بزهای دریافت کننده جیره شاهد بالاتر بود. تعداد پروتوزا با افزایش سطح میوه بلوط در جیره به صورت خطی کاهش یافت (05/0P<). افزودن پلی‌اتیلن‌گلیکول به جیره‌ها باعث افزایش نیتروژن آمونیاکی شکمبه (05/0P<)، کل اسیدهای چرب فرار (01/0P<) و غلظت پروپیونات (01/0P<) شد. جیره حاوی 40 درصد در مقایسه با 20 درصد میوه بلوط باعث کاهش تولید بالقوه گاز (01/0P<) و نیمه عمر تولید گاز (05/0P<) شد. به طور کلی نتایج این آزمایش نشان داد که تغذیه میوه بلوط مخصوصا سطح بالای آن در بزهای آبستن بر فرآسنجه های تخمیر شکمبه اثر منفی داشت و افزودن پلی‌اتیلن‌گلیکول به جیره تا حدودی این اثرات منفی تانن را کاهش داد.
پژوهشگران	هوشنگ جعفری (نفر اول)، فرشید فتاح نیا (نفر دوم)، علی خطیب جو (نفر سوم)، حسن فضائلی (نفر چهارم)، گلناز تاسلی (نفر پنجم)، صیفعلی ورمقانی (نفر ششم به بعد)