عنوان	سبک شناسی رمانهای گوتیک ایرانی با تکیه بر چهار اثر: بوف کور، شازده احتجاب، گوژ، نگهبان
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	ادبیات گوتیک، ترس و وحشت، مرگ، رمان فارسی
چکیده	گوتیک به سبکی در داستان‌نویسی اطلاق میشود که در آن خیال‌پردازی، جلوه‌های هیجانی، ماجراهای مبالغه‌آمیز و هراسناک و گوشه‌های تیره‌وتار ذهنیت انسان از خرد و منطق انسانی فراتر می‌روند. این سبک بیشتر در قرون هیجدهم و نوزدهم میلادی رواج داشته و هنوز هم در قالب روایتهای گوناگون توسط نویسندگان مختلف به‌کاربردهمیشود. این سبک در عرصه رمان‌نویسی ایران نیز راه یافت و بوف کور اولین اثری است که با این شیوه نوشته‌شده است برخی دیگر از آثار معاصر ایرانی از شاخصه‌های مهم این سبک تأثیرپذیرفته‌اندازجمله: شازده احتجاب، گوژ و نگهبان. درماندگی و انزوای شخصیتها، مسخ‌شدگی، کشمکش و ستیز شخصیتها با دنیای درونی و بیرونی، حضور هیولاو ارواح، مرگ، جنون، توهمات، حوادث عجیب، ترسناک و غیرمعقول، هراس و ... از ویژگی‌های گوتیکی این آثار هستند. سوال اصلی پژوهش این است که مهمترین شاخصه های سبک گوتیک در آثار گوژ، نگهبان، شازده احتجاب و بوف کور چگونه نمود یافته اند؟
پژوهشگران	فرشته ملکی (نفر اول)، علی‌رضا شوهانی (نفر دوم)، علی گراوند (Ali Garavand) (نفر سوم)