عنوان	بررسی اثر روش‌های مختلف کاشت بذر در استقرار و رشد نهال‌های بلوط ایرانی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	ذرکاری، بلوط ایرانی، جنگل‌های زاگرس، روش‌های کاشت
چکیده	در این تحقیق زنده‌مانی، ارتفاع و شادابی نهال‌های بلوط ایرانی حاصل از پنج روش مختلف کاشت بذر در قالب طرح آماری کاملاً تصادفی بررسی شد. تیمارهای آزمایش شامل کاشت بذرها در چاله‌هایی به عمق 50 و قطر40 سانتی‌متر و در پناه توری‌های 50% مقاوم به UV (تیمار سایه)، چاله‌هایی به عمق 50 و قطر40 سانتی‌متر همراه با ریختن هوموس و لاشبرگ بر روی بذور کاشته شده (تیمار لاشبرگ)، چاله‌هایی به عمق 55 و قطر40 سانتی‌متر و استفاده از سوپرجاذب (تیمار سوپرجاذب)، چاله‌هایی به عمق 100 و قطر60 سانتی‌متر (تیمار چاله عمیق) و بذرکاری در عمق 5 سانتی‌متری زمین (تیمار شاهد) بود. همچنین شدت نور نسبی در کلیه واحدها با استفاده از دوربین مجهز به عدسی چشم‌ماهی اندازه‌گیری شد و مدل رابطه رگرسیونی آن نسبت به درصد زنده‌مانی نهال‌ها بدست آمد. مقایسه میانگین تیمارها نسبت به تیمار شاهد نشان داد که تیمارهای چاله عمیق، سوپرجاذب، سایه و لاشبرگ به ترتیب 5/134، 2/138، 6/178 و 3/243 درصد افزایش زنده‌مانی نهال دارند. تیمارهای سایه و چاله عمیق به ترتیب 5/19 و 31 درصد افزایش ارتفاع و تیمارهای لاشبرگ و چاله عمیق به ترتیب 18 و 31 درصد افزایش شادابی نهال داشتند. برازش مدل رگرسیون زنده‌مانی و درصد نور نسبی (بجز تیمار چاله عمیق) نیز بیانگر معنی‌دار بودن مدل خطی (73/0=2R) بود. بر اساس نتایج پژوهش، تیمار لاشبرگ به عنوان مناسب‌ترین روش کاشت بذر بلوط توصیه شده و در خصوص تیمار سایه و همچنین تیمار چاله عمیق که قبل از ریزش خاک و خفگی نهال‌ها بهترین عملکرد زنده‌مانی را داشت، تحقیقات تکمیلی پیشنهاد می‌شود.
پژوهشگران	علی نجفی فر (نفر اول)، جعفر حسین زاده (نفر دوم)، پژمان پرهیزکار (نفر سوم)، احمد حسینی (نفر چهارم)، شمس اله عسکری (نفر پنجم)