عنوان	مطالعه توصیفی از اقدام به خودسوزی زنان شهر ایلام
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	خودسوزی، زنان، خودکشی، ایلام
چکیده	مقدمه: خودسوزی مرگ یک زندگی است؛ زندگی زنانی که پس از سالها صبر و انتظار در تلخی های زندگی، جز خودسوزی طریق دیگری را برای رهایی ندیده اند. هدف از انجام این پژوهش تعیین الگوی اپیدمیولوژیک اقدام به خودسوزی زنان در بین سال های 1390-1395 در شهر ایلام است. مواد و روش ها: این تحقیق، یک مطالعه توصیفی است که در آن پرونده های زنانی که در شهر ایلام اقدام به خودسوزی کرده بودند در مدت 5 سال مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات لازم جمع آوری و با استفاده از روش آماری توصیفی در نرم افزار22- spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش: در مجموع این 5 سال، 129 مورد اقدام به خودسوزی کرده بودند. میانگین سنی افراد مورد مطالعه 24سال در دامنه سنی 11 تا 95 سال بود. 5/53 درصد از زنان اقدام کننده در بین گروه سنی 20-35 سال بودند. میانگین سطح سوختگی در کل افراد 70 درصد و در محدوده 15 تا100 درصد سوختگی سطح بدن بود. 6/73درصد افراد متاهل، 5/77 درصد خانه دار، بودند. بیشترین موارد خودسوزی در فصول پاییز و بهار اتفاق افتاد. اغلب افراد اقدام کننده در فاصله زمانی بعدازظهر خودسوزی کرده اند. شایعترین و مهمترین عامل خودسوزی در زنان ایلامی نامعلوم گزارش شده است(38 درصد). مسئله بیماری روحی-روانی و افسردگی(2/30 درصد) در رتبه دوم و اختلافات خانوادگی و بخصوص اختلاف با همسر(1/17 درصد) در رتبه بعد قرار دارد. بحث و نتیجه گیری: خودسوزی مرگ یک زندگی است؛ زنان جوان و متاهل در جریان رویدادهایی که در خانواده ها و جامعه اتفاق می افتد بیشتر دچار فشار و آشفتگی می شوند؛ افسردگی از مهم ترین رفتارهای منجر به خودکشی است؛ که آن را می توان پیامد مقوله هایی از جمله خشونت و آزار همسر و اطرافیان، فقر مالی و تنگدستی، محرومیت دانست. بنظر می رسد گسترش حمایت های اجتماعی و جامع در برابر خشونت های خانوادگی علیه زنان، آموزش روش های کنترل خشم و عصبانیت و کاهش استرس، اطلاع رسانی در زمینه مراکز حمایتی می تواند به عنوان راهکارهایی جهت کاهش خودسوزی ارائه شود.
پژوهشگران	زهرا رضایی نسب (نفر اول)، دکتر محمدتقی شیخی (نفر دوم)، دکتر فاطمه جمیلی کهنه شهری (نفر سوم)