عنوان	تحلیل شخصیت دوگانۀ جمشید در روایات اساطیری از منظر نقد ساختارگرا
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	استروس، اسطوره واج، تقابل های دوگانه، اساطیر ایران، جمشید
چکیده	لوی استروس نظریه پرداز معروف ساختارگرا برای کشف دلالت پنهان اسطوره ها، آن ها را به کوچک ترین واحد تشکیل دهنده، یعنی اسطوره واج تقسیم کرده است و کوشیده با تعیین جایگاه اسطوره واج ها در روایات مختلف و نیز تقابل های دوگانۀ میان آن ها، معانی نهفته در اساطیر را تبیین کندد در پدژوه حاردر ، بدا بهره گیری از رویکرد ساختاری استروس، شخصیت دوگاندۀ جمشدید بررسدی شدده اسدت ابعداد متفداوت شخصیت او حاصل سه تقابل دوگانۀ خیر و شر، مدر و جداودانگی، اهمی د ت پیوندد خدانوادگی و نداچیز شمردن آن است همچنین، ژرف ساخت اسطورۀ جمشید بر مبنای الگوی تولد دوقلوها شکل گرفته که در این الگو، فرزند او ل واجد چهره ای نیک است و فرزند دوم به سبب به خطر انداختن جان مدادر ، سدیمایی منفی دارد تا زمانی که همزاد جمشید در اساطیر حضور دارد، نق نیروی خیر را بر عهده دارد، اما سپس که نق همزاد او کم و محو می شود، خود جامع هر دو شخصیت مثبت و منفی دوقلوها می شود
پژوهشگران	رحمان ذبیحی (Rahman Zabihi) (نفر اول)، پروین پیکانی (نفر دوم)