عنوان	بررسی وضعیت خصوصیات فیزیکو‌شیمیایی خاک و زادآوری در رویشگاه‌های کهور ایرانی (Prosopis cineraria (L.) Druce) در جنوب ایران
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	استان بوشهر،
چکیده	هدف این پژوهش، تعیین خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک و بررسی وضعیت زادآوری درختان کهور ایرانی در استان‌های بوشهر و هرمزگان و نیز تعیین مهم‌ترین خصوصیات خاکی مؤثر در پراکنش درختان و استقرار نهال‌های کهور ایرانی است. برای این پژوهش چهار رویشگاه طبیعی خالص کهور ایرانی با نام‌های چاه مبارک، نخل غانم، امانی و بهده در استان‌های بوشهر و هرمزگان انتخاب شدند. در هر رویشگاه پنج قطعه نمونۀ 25×25 متری به‌صورت تصادفی پیاده و نمونه‌های خاک در این قطعات نمونه از عمق‌های 5-0 و 20-6 سانتی‌متری جمع‌آوری شد. همۀ زادآوری موجود در قطعات نمونه بر‌اساس طبقات ارتفاعی (نونهال، نهال: کمتر از 10 سانتی‌متر ارتفاع، 25-11، 50-26، 75-51، 100-76، 130-101، 200-131 و بلندتر از 200 سانتی‌متر ارتفاع) شمارش شدند. داده‌های به‌دست‌آمده در زمینۀ خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک و همچنین زادآوری در طبقات مختلف با استفاده از تجزیۀ واریانس یکطرفه ارزیابی شد. نتایج نشان داد که در عمق 5-0 سانتی‌متری مقدار آهک در منطقه‌های امانی و بهده به‌ترتیب 28/57 و 6/80 درصد بود، درحالی‌ که در منطقه‌های چاه مبارک و نخل غانم آهک وجود نداشت. بیشترین و کمترین مقدار هدایت الکتریکی نیز به‌ترتیب در منطقه‌های چاه مبارک (ds/m 58/5) و بهده (‌ds/m 28/1) مشاهده شد. در عمق 20-6 سانتی‌متری بیشترین مقدار آهک در منطقۀ بهده (7/77 درصد) و سپس امانی (4/55 درصد) مشاهده شد. همچنین بیشترین مقدار مادۀ آلی (24/1 درصد) و نیتروژن (12/0 درصد) در منطقۀ نخل غانم مشاهده شد. نتایج حاصل از زادآوری نشان داد که زادآوری در طبقات بررسی‌شده دارای تفاوت معنی‌داری در سطح 1 درصد در بین مناطق بررسی‌شده بود. همچنین مناطق نخل غانم، امانی، بهده و چاه مبارک به‌ترتیب دارای 3814، 1491، 2813 و 3088 زادآوری در هکتارند. در مناطق امانی و بهده هیچ تجدید حیاتی در طبقۀ ارتفاعی بالاتر از 200 سانتی‌متر مشاهده نشد. براساس نتایج، مهم‌ترین عوامل مؤثر در پراکنش کهور ایرانی به‌ترتیب سیلت، شن، پتاسیم و رس است. همچنین نیتروژن عامل مهمی در استقرار زادآوری درختان کهور ایرانی است، درحالی‌ که آهک و هدایت الکتریکی تأثیر منفی بر زادآوری درختان کهور ایرانی دارند که باید در زمینۀ جنگل‌کاری این گونه مدنظر قرار گیرد.
پژوهشگران	اعظم ابراهیم عسکری (نفر اول)، مصطفی مرادی (نفر دوم)، رضا بصیری (نفر سوم)، جواد میرزایی (نفر چهارم)، اکبر قاسمی (نفر پنجم)