عنوان	بازشناسی مفهوم خودمهارگری و کارکردهای اجتماعی آن در قرآن
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	خودمهارگر ، سلامت روا ، رواب اجتماعی، تقو ، قرآ کریم
چکیده	مقدمه: کیفیت زندگی افراد از عوامل مختلفی تأثیر میپذیرد که یکی از آنها وضعییتها ارتبعایی اسعت روابع نعامللوب و ناکارآمعد میتواند سلامت جسمی، روحی، و روانی فرد را تحت تأثیر قرار دهد به همین علعت داشعتن رابلعه مثبعت بعا دیگعرا یکعی از عناصعر سلامت روانشناختی به شمار میرود روشها: این پژوهش توسیها و کاربرد بوده، به شیوه کیفی و به روش تحلیلی توصیفی و با بهرهگیر از آیات قعرآ نگاشعته شعده است یافتهها: مفهوم خودمهارگر با توجه به تیاریف و کارکردها آ با مفهوم تقو در قرآ کریم مترادف است با این تفاوت کعه انگیعهه الهی در تقو شرط است، اما در خودمهارگر انگیهه لحاظ نشده است قرآ کریم بر خودمهعارگر در سعه حعوزه فکعر، هیجانعات، و رفتار)گفتار ، شنیدار ، دیدار ( تأکید دارد و مهمترین کارکردهعا خودمهعارگر در روابع اجتمعاعی را از یریع کنتعر خشعم، افهایش قوت و عهت نفس، پرورش و تقویت رفتارها فضیلتمندانه اخلاقی، و تنظیم هیجانات میداند مهمتعرین راهبردهعا افعهایش توانایی خودمهارگر در قرآ کریم تیقل، تذکر، و صبر میباشد نتیجهگیری: از آنجا که عوایف و احساسات و مدیریت و کنتر مناسب آ نقش مهمی در رواب بینفرد و تیعاملات اجتمعاعی ایفعا میکند، افهایش توانایی فرد در زمینه خودمهارگر از یرق مختلف میتواند باعث افهایش، گسترش، و بهبود رواب اجتماعی گردد
پژوهشگران	فاطمه سیفعلی‌ئی (نفر اول)، سهراب مروتی (نفر دوم)، سیدمحمدرضا حسینی نیا (نفر سوم)