عنوان	اثر نوع دانه (ذرت یا جو) و نسبت پروتئین غیر قابل تجزیه به پروتئین قابل تجزیه در شکمبه (RUP: RDP) بر عملکرد، فراسنجه‌های رشد و متابولیت‌های خونی گوساله‌های شیرخوار هلشتاین
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	منبع نشاسته، پروتئین غیر قابل تجزیه در شکمبه، رشد، گوساله شیرخوار
چکیده	اثر نوع غله (ذرت یا جو) و نسبت پروتئین غیرقابل تجزیه به پروتئین قابل تجزیه در شکمبه (27:73 در برابر 36:64) با استفاده از 40 راس گوساله‌ شیرخوار نر هلشتاین با میانگین وزن 6/42 کیلوگرم در یک آرایش فاکتوریل 2×2 بررسی شد. جیره‌ها شامل: (1) ذرت با سطح پایین RUP: RDP؛ (2) ذرت با سطح بالای RUP: RDP؛ (3) جو با سطح پایین RUP: RDP و (4) جو با سطح بالای RUP: RDP بودند. گوساله ها در روز 53 از شیر گرفته شدند ولی آزمایش تا روز 63 ادامه داشت. مصرف استارتر در بین تیمارها تفاوت نداشت اما افزایش وزن و بازده خوراک برای جو با سطح بالای RUP: RDP بیشترین بود (52/0) و سبب معنی داری اثر متقابل گردید (04/0 = P). سطح بالاتر RUP سبب بهبود ارتفاع جدوگاه و ارتفاع هیپ گردید (05/0 > P). ارتفاع هیپ در گوساله‌هایی که جو دریافت کرده بودند تمایل به افزایش داشت (06/0 = P). جو سبب افزایش سطح بتاهیدروکسی بوتیرات خون تا 33/0 میلی مول گردید (02/0 = P). سطح بالاتر RUP: RDP سبب افزایش پروتئین کل خون گردید. مصرف جو در مقایسه با ذرت سبب کاهش سطح اوره خون گردید (01/0 = P). غلظت انسولین خون با مصرف جو و سطح بالای RUP: RDP افزایش یافت (02/0 = P). به طور خلاصه نتایج نشان داد که تغذیه استارتر حاوی دانه جو و سطح بالاتر پروتئین غیرقابل تجزیه در شکمبه و تغذیه استارتر حاوی دانه ذرت و سطح پایین‌تر پروتئین غیرقابل تجزیه در شکمبه سبب بهبود رشد گوساله‌های شیرخوار هلشتاین گردید.
پژوهشگران	کلثوم باسره (نفر اول)، فرشید فتاح نیا (نفر دوم)، مهدی کاظمی بنچناری (نفر سوم)، احمد احمدیان (نفر چهارم)