عنوان	اثر اسید سالیسیلیک و کائولین بر رشد، عملکرد و برخی پاسخ های فیزیولوژیکی گوجه فرنگی تحت دورهای مختلف آبیاری
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	تعرق,خشکی,فتوسنتز,مالون دی آلدهید,محلول پاشی
چکیده	با توجه به اقلیم خشک و کمبود آب در کشور ایران استفاده از موادی که بتواند تحمل گیاه به کم‌آبی را افزایش دهد از اهمیت زیادی برخوردار است. در این تحقیق اثر اسید سالیسیلیک و کائولین بر تحمل تنش کم‌آبی در گیاه گوجه‌فرنگی مورد ارزیابی قرار گرفت. تیمارها شامل محلول‌پاشی برگی در چهار سطح (شاهد، اسید سالیسیلیک 5/0 میلی مولار، کائولین 5/2 درصد و کاربرد هم‌زمان اسید سالیسیلیک+کائولین) و دور آبیاری (2، 4، 6 و 8 روز یک‌بار آبیاری) بود. نتایج نشان داد که افزایش دور آبیاری در گیاه گوجه‌فرنگی منجر به کاهش رشد و عملکرد در این گیاه شد، به‌طوری‌که میانگین عملکرد در دورهای آبیاری 4، 6 و 8 روز یک‌بار نسبت به شاهد (دو روز یک‌بار) به ترتیب 9، 11 و 21 درصد کاهش یافت. با افزایش دور آبیاری محتوای رطوبت نسبی، کلروفیل کل، تعرق و فتوسنتز کاهش و مالون دی آلدهید، پرولین، فعالیت آنزیم پراکسیداز و پراکسید هیدروژن افزایش یافت. تیمارهای اسید سالیسیلیک و کائولین تأثیر مثبت و معنی‌داری بر کاهش آثار تنش کم‌آبی در گیاه گوجه‌فرنگی داشتند. کاربرد اسید سالیسیلیک و کائولین با افزایش کلروفیل، محتوای رطوبت نسبی، فعالیت آنزیم پراکسیداز، نرخ فتوسنتز و تعرق سبب بهبود رشد و عملکرد گیاه شدند. بیشترین تأثیر تیمارهای محلول‌پاشی در شرایط دور آبیاری 6 و 8 روز یک‌بار مشاهده شد. همچنین نتایج نشان داد که کاربرد هم‌زمان اسید سالیسیلیک+کائولین اثر هم‌افزایی نسبت به کاربرد این مواد به‌صورت جداگانه نداشت. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده برای کاهش آثار آبیاری طولانی در گیاه گوجه‌فرنگی استفاده از کائولین یا اسید سالیسیلیک توصیه می‌شود.
پژوهشگران	فردین قنبری (نفر اول)، مهدی صیدی (نفر دوم)، سعداله اکبری (نفر سوم)، سیمین گراوند (نفر چهارم)