عنوان	معرفی«استوانامه» اثر غیاث‌الدین محمد استرآبادی و بررسی سبک‌شناسانۀ آن از منظر زبانی و نحوی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	غیاث‌الدین محمد استرآبادی؛ استوانامه؛ نسخه خطی؛ سبک‌شناسی؛ سطح زبانی.
چکیده	زمینه و هدف: کتاب استوانامه، نسخه ای خطی و مهم از آثار حروفیان در قرن نهم است. هدف از این پژوهش، معرفی ویژگیهای چهار نسخه خطی موجود این اثر در ایران و ترکیه و بررسی سبکی آن از جنبه آوایی، واژگانی ونحوی است. روش‌ها:‌ پژوهش پیش رو، مطالعه‌ای نظری است که به شیوه توصیفی- تحلیلی و اسنادی بر اساس منابع کتابخانه‌‌ای صورت گرفته است. یافته‌ها: بررسی زبان استوانامه نشان میدهد که این کتاب به نثر مرسل قرن نهم نوشته شده و حرکتی است از نثر متکلف به سوی ساده‌نویسی که بسیاری از ویژگیهای نثر دوران مغول و تیموری را دربردارد. علاوه بر آن در مواردی نیز سبک شخصی نویسنده به چشم می‌خورد. در مجموعه میتوان سبک نثر این اثر را بینابین دانست. نتیجه‌گیری: استوانامه نوشته غیاث الدین محمد استرآبادی، اثری است براساس عقاید پیروان نخستین حروفیه که علاوه بر بیان باورهای مذهبی این فرقه، به تبیین گوشه هایی از حوادث اجتماعی عصر تیموری کمک میکند. آنچه استوانامه را از دیگر آثار حروفی متمایز می کند اطلاعات موثقی است که نگارندۀ این اثر درباره بزرگان این فرقه وچگونگی تحول اندیشه های آنان ارائه می کند. بخش پایانی استوانامه ما را با آداب عبادی خاص حروفیان آشنا میکند.
پژوهشگران	علی گراوند (Ali Garavand) (نفر اول)، شهلا سنگ سفیدی (نفر دوم)، علی‌رضا شوهانی (نفر سوم)