عنوان	مفهوم و مؤلفه های دینداری خودمحور در قرآن کریم
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	تدیّن، دینداری خودمحور، سیادت دین، آسیب شناسی دینداری
چکیده	دین هنگام دگردیسی از صورت الهی به صورت انسانی متلوّن و متنوّع میشود و در قالبهای جدیدی به نام سنخهای دینداری ظهور میکند. این مقاله بر آن است تا با بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی به مطالعه ی یکی از جلوه های دینداری در قرآن کریم به نام خودمحوری، در قالب سه مؤلفه؛ عدم سیادت دین، توجیه و گزینش بپردازد. یافته های به دست آمده مؤید آن است که فرد دیندار با عملکردهایی از جمله ارجح دانستن تشخیص خود بر تشخیص مرجع های دینی، توجیه عملکردهای خودمحورانه و برخوردهای گزینشی و انتخابی، قسمتی از مسیر دینداری را بدون راهنما طی میکند. این عملکرد موجب آسیب رسانی به حیات فردی و اجتماعی دین میشود. زیرا این افراد از یک سو به خاطر عدم درکی جامع از دین، مسیر دینداری را همراه با خطا می پیمایند، و از سویی دیگر با ظهور این درکهای ناقص در فضای عمومی اجتماع، موجودیّت و موضوعیّت کامل دین خدشه دار میگردد و زمینه برای تحزّب و فرقه گرایی به وجود می آید. نتیجه اینکه دینداری خودمحور سیادت دین را در متن زندگی انسان به حاشیه میراند و در تقابل با مبنایی ترین مبحث دینداری در قرآن کریم یعنی «تسلیم» قرار دارد.
پژوهشگران	سهراب مروتی (نفر اول)، بهروز سپیدنامه (نفر دوم)، صدیقه کرمی (نفر سوم)