عنوان	بررسی روند بیابانزایی با استفاده از مدل IMDPA با تاکید بر سه معیار اقلیم، آب و زمینشناسی (مطالعه موردی: دشت دهلران استان ایلام)
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	آب,اقلیم,دشت دهلران,زمین شناسی,IMDPA
چکیده	با توجه به گسترش پدیده بیابان زایی، ارائه روش های مدیریتی مناسب، شدت پدیده بیابان زایی و گسترش آن را کاهش می دهد. به همین منظور به نظر می رسد درک درستی از روند بیابان زایی و همچنین عوامل محرک آن برای بررسی یک پروژه -33 ،97- در سه دوره زمانی 33 IMDPA تحقیقی ضروری است. هدف اصلی از این مطالعه بررسی روند بیابان زایی به وسیله مدل 283 کیلومترمربع می باشد. به همین منظور از سه معیار مؤثر اقلیم، آب و / 37-73 در دشت دهلران با مساحت 22 ،38 ژئومورفولوژی و زمین شناسی برای بررسی پدیده بیابان زایی استفاده شد. همچنین هر معیار به وسیله چندین شاخص مورد 97 نشان داد که معیار اقلیم، ژئومورفولوژی و زمین شناسی و - ارزیابی قرار گرفت نتایج حاصل از روند بیابان زایی در دوره اول - 1 معیارهای مؤثر در این دوره بوده اند. با این تفاوت در دوره دوم از 33 / 1 و 17 /33 ،1/ آب به ترتیب با متوسط وزنی 33 بیشترین تأثیر را برافزایش / 1 و 33 /23 ،1/ معیار های آب، اقلیم و ژئومورفولوژی و زمین شناسی بهترتیب با متوسط وزنی 33 نیز معیارهای اقلیم، ژئومورفولوژی و زمین شناسی و آب به ترتیب با متوسط وزنی - بیابان زایی داشته اند. در دوره سوم مؤثرترین معیارها در منطقه موردمطالعه می باشند. درنهایت عامل شوری به عنوان مؤثرترین شاخص در روند / 1/33 و 23 ،1/33بیابان زایی در همه دوره های زمانی تشخیص داده شد. بیشترین تأثیر این شاخص در دوره دوم به دلیل استفاده بی رویه کشاورزان از چاه های بهره برداری بوده که منجر به کاهش سطح آب های زیرزمینی و افزایش شوری شده است. به طورکلی در منطقه موردمطالعه شاخص شوری روند افزایشی داشته که می تواند به علت کاهش بارندگی، کاهش سطح آب های زیرزمینی و شرایط زمین شناسی ویژه باشد.
پژوهشگران	ثریا یعقوبی (نفر اول)، مرزبان فرامرزی (نفر دوم)، حاجی کریمی (نفر سوم)