عنوان	بررسی رابطه بین سرعت آستانه فرسایش بادی و شوری خاک در کاربری‌های مختلف (مطالعه موردی: عین خوش – دهلران، ایلام)
نوع پژوهش	مقاله ارائه شده کنفرانسی
کلیدواژه‌ها	کاربری اراضی، سرعت آستانه فرسایش بادی، هدایت الکتریکی، تونل باد، دهلران
چکیده	شوری آب و خاک به عنوان یکی از عوامل مؤثر در بیابانی شدن اراضی، باعث تخریب خاک و از بین رفتن پوشش گیاهی می‌شود. عملیات مختلف مانند مدیریت نادرست اراضی کشاورزی، بی‌توجهی به تناوب زراعی و انتخاب گیاه مناسب و استفاده نامتعادل از کودهای شیمیائی و فاضلاب‌های شهری از جمله عواملی هستند که در درازمدت موجب شوری خاک می‌گردند. این تحقیق به منظور بررسی رابطه بین شوری خاک و سرعت آستانه فرسایش بادی در کاربری‌های مختلف با استفاده از تونل باد پرداخته است. مقایسه میانگین سرعت آستانه فرسایش بادی در کاربری‌های مختلف نشان داد، سرعت آستانه فرسایش بادی از بیشترین به کمترین سرعت، به ترتیب شامل کاربری جنگل طبیعی کنار، کشاورزی، مرتع، جنگل دست کاشت کهور و اراضی تپه ماسه‌ای می‌باشد. مقادیر بالای شوری (EC) در جنگل طبیعی کنار و مرتع و کمترین میزان شوری در اراضی تپه ماسه‌ای مشاهده شد. همچنین بررسی نتایج همبستگی پیرسون نشان می‌دهد که با افزایش EC، سرعت آستانه دارای روند مثبت است ولی ضریب همبستگی آن معنی‌دار نیست. همچنین مشخص شد سرعت آستانه با SAR دارای اختلاف معنی‌داری منفی در سطح (01/0p<) می‌باشد؛ بنابراین با اطمینان بالا نمی‌توان گفت که با افزایش شوری (EC)، سرعت آستانه کاهش می‌یابد بلکه باید نقش EC و SAR همزمان در خاک مورد توجه قرار بگیرد.
پژوهشگران	مرضیه میرحسنی (نفر اول)، نورالدین رستمی (نفر دوم)، مسعود بازگیر (نفر سوم)، محسن توکلی (نفر چهارم)، فاطمه ولیزاده (نفر پنجم)، زهرا طهماسبی (نفر ششم به بعد)، علی چابک (نفر ششم به بعد)