عنوان	بهینه‌یابی ضریب زبری مانینگ رودخانه‌ها به روش الگوریتم ژنتیک(مطالعه موردی؛ رودخانه اتاباسکا، کانادا)
نوع پژوهش	مقاله ارائه شده کنفرانسی
کلیدواژه‌ها	ضریب زبری مانینگ، بهینه‌سازی، الگوریتم ژنتیک، رودخانه آتاباسکا
چکیده	تجربه نشان داده است که حساسیت مدل‌های پیش‌بینی کننده مشخصات جریان در مجاری باز نسبت به ضریب مانینگ زیاد بوده و لذا انتخاب صحیح آن در پروژه‌های مهندسی رودخانه از اهمیت بسزایی برخوردار است. در تحقیق حاضر به منظور تعیین ضریب زبری مانینگ رودخانه یک مدل بهینه‌ساز بر مبنای الگوریتم ژنتیک و یک مدل هیدرولیکی برای شرایط جریان ماندگارتوسعه داده شد. هر دو مدل مذکور در قالب یک برنامه کامپیوتری به زبان ویژوال بیسیک با یکدیگر جفت شده‌اند. صحت‌سنجی و واسنجی مدل بهینه‌ساز با مقایسه‌ نتایج آن با نتایج چندین مسئله غیرخطی مقید که دارای راه حل‌های تحلیلی هستند و جواب آنها با دقت مناسب در اختیار می‌باشد انجام شد. علاوه‌بر این صحت سنجی و واسنجی مدل هیدرودینامیک با استفاده از مقایسه نتایج آن با نتایج مدل تجاری HEC-RAS انجام شد. پس از صحت سنجی هر دو مدل، بهینه یابی ضرایب زیری مانینگ در 26 مقطع عرضی رودخانه اتاباسکا کانادا که مشخصات جریان و نیمرخ اندازه گیری سطح آب آن به ازای دبی 6/363 متر مکعب بر ثانیه موجود است انجام شد. نتایج این تحقیق نشان داد که پس از بهینه‌یابی مقادیر ضرایب زبری مانینگ پروفیل سطح آب محاسبه شده در مقایسه با پروفیل سطح آب اندازه گیری شده حداکثر خطای مطلق حدود 176/0متر را نشان می دهد. در حالیکه در نظر گرفتن ضریب زبری میانگین035/0 همانند انچه که تحقیقات قبلی در نظر گرفته اند مقدار حداکثر خطای مطلق 73/0 متر را ارایه می دهد که این مقدار چهار برابر بیشتر از مقدار بدست آمده در تحقیق حاضر است.
پژوهشگران	رسول قبادیان (نفر اول)، علیرضا حسینی (نفر دوم)، نازنین میری (نفر سوم)