عنوان	ادب و ترک ادب در دفتر سوم مثنوی
نوع پژوهش	مقاله ارائه شده کنفرانسی
کلیدواژه‌ها	ادب، ترک ادب، مولوی، مثنوی
چکیده	دب را رعایت حدود نامیدهاند که الزمهی رعایت آن تسلیم در مقابل خداوند است، و این اصل نقش مهمی را در زندگی معنوی بشر ایفا میکند. ادب مراتبیدارد که شامل ادب ظاهر و ادب باطن است؛ ادب ظاهر حفظ حدود و دوری از گناهان است و ادب باطن پاکی قلب است از غیر حق. مولوی بهعنوان یکی از شعرای نامی در مثنوی سنگ بنای سلوک معنوی را ادب دانسته و بر این باور است که ادب توفیق الهی است و سالک ملزم بهرعایت آن میباشد. ادب ظاهر در مثنوی شامل نماز، دعا و ذکر، طهارت و وضو، خاموشی و خلوت و ادب باطن نیز شامل بندگی و عبودیت و صبر و مدارا میباشد. مولوی عالوه بر تبیین ضرورت ادب، سالک را از ترک ادب برحذر داشته و آن را شامل دوری از جمیع خطایا و تهذیب ظاهر و باطن دانسته است. مولوی مصادیق ترک ادب را دنیاطلبی، جنون و دیوانگی، غرور و حرص و آز دانسته است. پژوهش حاضر درصدد است تا با روش توصیفی- تحلیلی ضمن بررسی قلمرو معنایی ادب و ترک ادب در دفتر سوم مثنوی بهبیان این مقوله ها بپردازد و آنرا بررسی و تحلیل کند.
پژوهشگران	علی‌رضا شوهانی (نفر اول)، فاطمه جعفرزاده (نفر دوم)