عنوان	بررسی و تحلیل عناصر شعر در غزلیات مامع خواجوی کرمانی
نوع پژوهش	مقاله ارائه شده کنفرانسی
کلیدواژه‌ها	خواجوی کرمانی، غزل خواجو، غزلیات ملمّع، عناصر شعر
چکیده	شاعران در دورههای مختلف تاریخ ادبیات فارسی، به سرودن شعر ملمّع توجه داشتهاند. این امر در قرنهای هفتم و هشتم به خصوص در قالب غزل به اوج خود رسیده و سخنوران مختلف برای اثبات آشنایی خود با زبان و ادبیات عرب و آفریدن مضامین و تصاویر شعری در دو زبان به طور همزمان، در این زمینه طبعآزمایی کرده و آثار چشمگیری آفریدهاند. خواجوی کرمانی )م: 750 ق(، از شاعرانی است که به سرودن غزلیات ملمّع علاقه داشته و 18 غزل در این زمینه سروده است. این غزلیات عرصه هنرنمایی او در صورت و محتوای شعر است. موضوع پژوهش حاضر که به روش توصیفی تحلیلی انجام گرفته، بررسی و تحلیل عناصر شعر در غزلهای ملمّع اوست. زبان شعر خواجو ساده و روان است و شاعر از لغات و ترکیباتی متناسب با زمینه معنوی شعر استفاده کرده است. در حوزه صور خیال عناصر تشبیه، استعاره، تشخیص، کنایه و ایهام در غزلهای ملمّع او جایگاه خاصی دارد. انواع موسیقی چون موسیقی بیرونی، درونی، کناری و معنوی در غزلیات ملمّع او چشمگیر است و مهمترین زمینههای معنایی و عاطفی غزلیات ملمّع او توحید و عشق است. خواجوی کرمانی با استفاده متوازن از عناصر شعر، وحدتی زیبا و چشمگیر به غزلهای ملمّع خویش بخشیده است.
پژوهشگران	محمدرضا شیرخانی (Mohammad Reza Shirkhani) (نفر اول)، مریم کسائی (نفر دوم)