عنوان	بررسی نیایش در منظومه خسرو و شیرین نظامی
نوع پژوهش	مقاله ارائه شده کنفرانسی
کلیدواژه‌ها	نظامی ، خسرو وشیرین ، دعا ، نیایش ، راز و نیاز
چکیده	نیایش یعنی با تکریم و تقدیس خدا، چیزی از او خواستن، که به گفتگو تعبیر می شود.هدف از نیایش، خشنود ساختن خدا نیست؛ چه او به نیایش یا ستایش ما نیازی ندارد.چهبسا نیایش، پالوده و پاک ساختن خویش است. در دعا انسان، خود خویشتن است و اتکایخویشتن را آزادانه آشکار می سازد. در همه انواع و شعبات دینی انسان ها به وسیله دعا ونیایش، خود را به قدسی ترین و محوریترین کانون دینداری، یعنی خدا، نزدیک می کنند.هم اقدام به دعا کردن و هم محتوای دعاها بیانگر ایمان و اعتقادات فرد است.در ادبیات،ادبا و اهل فن، جایگاه ویژه ای برای نیایش و ستایش خداوند قائل شده اند، شاعران همبا احساسات ناب و دلنشین خود لابلای اشعارشان از نیایش بهره برده اند.نظامی همچونشاعران دیگر در خمسه خود به ستایش و نیایش پروردگار پرداخته است. نظامی عارفنبوده اما عاشقانه به نیایش خداوند می پردازد که در زاهد بودنش تردیدی به وجود نمیآید. در این پژوهش نیایش با در نظر گرفتن محتوا و مضمون آنها، در منظومه خسرو وشیرین بررسی گردیده و اقسام نیایش اعم از مناجات و دعا و ذکر در ابیات این مثنویمورد واکاوی قرار گرفته است,سپس منظور نظامی از اقسام مناجات به شیوه توصیفیمورد تحلیل قرارگرفته شده است.
پژوهشگران	علی گراوند (Ali Garavand) (نفر اول)، نادیا رحیمی (نفر دوم)