|
چکیده
|
فقه امامیه، با هدف حفظ و رشد اموال صغیر، سفیه و مجنون که به علت ضعف دماغی اهلیت قانونی و توان نگهداری داراییهای خود را ندارند و به همین دلیل از تصرف در اموالشان محجور و ممنوع شدهاند، نهاد ولایت و در مرحله بعد، وصایت را وضع کرده و اموالشان را تحت پوشش این دو نهاد قرار داده و به ولیّ قهری، ولایت بیواسطه و به وصی ولایت با واسطه اعطا کرده است. به تبعِ فقه، در قانون مدنی نیز قوانینی در همین راستا وضع شده است. نظر به ابتلای فراوان جامعه به موضوع ولایت قهری و وصایت در اموال محجورین سهگانه صغیر، سفیه و مجنون، بررسی و ابهام زدایی از زوایای مختلف آنها ضرورت و اهمیت خاصی دارد. در این پژوهش که با همین هدف به روش توصیفی – تحلیلی انجام پذیرفته، شرایط و احکام ولایت قهری بر این سه دسته از محجورین و نیز وصایت بر آنها مورد بررسی قرار گرفته و دیدگاه فقها و ادله آنها در این زمینه طرح و تبیین شده است. در این پایاننامه از یک طرف، دلایل و احکام محجوریت این سه گروه، ادله انحصار ولایت قهری در پدر و جد پدری، شرایط تحقق ولایت آنان، وظایف و محدوده اختیارت ولیّ قهری و موارد سقوط ولایت او طرح و تبیین شده و از دیگر سو، مشروعیت ولایت وصی بر اموال محجور، صور گوناگون تعیین وصی و وظایف و محدوه اختیارت او، موارد سقوط ولایت وصی و مسئولیت مدنی ولیّ و وصی به بحث و بررسی گرفته شده است.
|