|
چکیده
|
عطار شاید نخستین شاعری باشد که به طور جدی در غزل قصّهپردازی کرده است که در واقع این قصّهها بیان حالات و واقعههای روحانی اوست. این شیوهی بعداً مورد تقلید مولانا قرار گرفت و آن را توسعه داد. بررسی این قصّهها و نحوهی آمدنشان در غزل و کارکردشان در نظام فکری و سیر و سلوک عطار راهی است، برای شناخت چهرهی هنری و عرفانی عطار. با بررسی عناصر ساختار این قصّهها میتوان به مهارت و توانایی عطار در قصّهپردازی پی برد و مشخص نمود که هدف عطار از پرداختن این قصّهها چه بوده است.
|