عنوان	اثر حاد دهانشویه‌ کافئینی بر شاخص خستگی و توان بی‌هوازی کشتی‌گیران جوان
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	انرکاف، بی‌هوازی، دهانشویه، رست
چکیده	مقدمه: اگرچه مزایای خوردن کافئین بر بهبود عملکرد به طور گسترده در منابع مختلف بحث شده است، سایر اشکال جایگزین مصرف آن از جمله به شکل دهانشویه برای بهبود عملکرد ورزشی پیشنهاد شده‌ است. روش پژوهش: تعداد 16 کشتی‌گیر مرد با میانگین وزن (3٫25±65٫94) کیلوگرم، قد (0٫08±1٫68) متر و سن (1٫4±16٫87) سال در پژوهش حاضر شرکت کردند و به صورت تصادفی به دو گروه هشت نفره شامل گروه دهانشویه با محلول کافئینی و گروه کنترل تقسیم شدند. در جلسه‌ی پیش‌آزمون، با انجام آزمون رست مقادیر پیش‌آزمونِ فاکتورهای حداکثر، متوسط و حداقل توان بی‌هوازی به علاوه‌ی شاخص خستگی، با استفاده از فرمول‌های مربوطه اندازه‌گیری و محاسبه شد. متغیر‌های پژوهش در جلسه‌ی پس‌آزمون، به فاصله‌ی یک هفته، در ساعت مشابهی از شبانه‌روز، با شستشوی دهان با آب و محلول‌ دهانشویه‌ی 1٫2% کافئینی مجموعا سه مرتبه، یک مرتبه پیش از استارت و دو مرتبه بعد از دو بار طی کردن مسیر 35 متری، مجددا مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل یافته‌ها با استفاده از آزمونt زوجی و مستقل در سطح معنی‌داری 0٫05≥p صورت گرفت. یافته‌ها: تجزیه و تحلیل یافته‌ها نشان داد که بین دو گروه ‌تحقیق در متغیرهای حداقل توان بی‌هوازی (0٫78=p)، متوسط توان بی‌هوازی (0٫24=p)، حداکثر توان بی‌هوازی (0٫17=p) و شاخص خستگی (0٫07=p) تفاوت معنی‌داری در پس‌آزمون وجود نداشت (0٫05≥p). نتیجه‌گیری: نتایج این تحقیق نشان از عدم وجود تأثیری چشمگیر، متعاقب استفاده از دهان‌شویه کافئینی بر توان بی‌هوازی و شاخص خستگی در مقایسه با گروه کنترل داشت و اثر ارگوژنیک احتمالی این رویکرد را تأیید نکرد.
پژوهشگران	سبحان حدیدی (نفر اول)، نبی شمسایی (نفر دوم)، هادی عبدی (نفر سوم)