یکی از ویژگی های اصلی اجتماعی و اقتصادی کشورهای در حال توسعه، عدم توسعه ی طرح های فضایی است که عامل گسترش سکونت گاه های شهری غیر رسمی می باشد. با توجه به ویژگی های زیست محیطی و شیوه های سیاست گذاری ملی، این گسترش باعث ایجاد مرکزیت در شهرهای بزرگ منطقه ای در این کشورها شده است. در غرب ایران، شهر ایلام چنین خصوصتی را دارا می باشد. تمرکز امکانات اقتصادی، خدماتی و رفاهی، وقوع جنگ بین ایران و عراق و مهاجرت آوارگان به این شهر، افزایش مهاجرت روستا به شهر همراه با ضعف اقتصادی مهاجران روستایی موجب بوجود آمدن سکونتگاه های غیر رسمی در این شهر شده است. این پدیده باعث بوجود آمدن مسائل زیست محیطی و مشکلات اجتماعی و اقتصادی مانند افزایش اعتیاد به مواد مخدر، گسترش مراکز فساد اخلاقی و در نهایت بی ثباتی در سیستم شهری شده است. پرسش اساسی این است که چطور می توان پایداری این سکونتگاه های شهری را به طور صحیح مدیریت کرد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که مشارکت بین ساکنان این سکونتگاه ها و سازمان های دولتی وابسته به شهرداری با حمایت های مالی دولتی تا زمان استقلال مالی این سازمان ها مناسب ترین راه حل می باشد.
