بااغاز بحران انرژی درجهان دردهه هفتاد عصرپایداری اغاز شد ازآن زمان به بعد مفاهیم اعم ازانرژی محیط و اکولوژی به عنوان پارامترهای کلیدی طراحی و معماری شناخته شدند و ازآن به بعد این نگرش درتوسعه پایدار درابعاد تک بنا و شهرمدنظر قرارگرفت دربحث توسعه پایدار و به طبع آن معماری پایدار اینکه هرساختمان باید با بستر و محیط طبیعی پیرامون خود تعامل داشته باشد به امری بدیهی مبدل شده است ازطرفی با پیشرفت علم و فناوری درکشور توجه زیادی به بحث پارک ها و مراکز رشدعلم و فناوری معطوف شده است و ازجمله دربرنامه پنجم توسعه کشور برایجاد و توسعه این مراکز تاکید شده است پرسشهای اصلی دراین مقاله عبارت ازامکان سنجی طراحی پارک فن آوری درشهرکوچکتر روش شناسی مناسب روند طراحی درچنین پروژه هایی ومیزان پذیرش و تاثیر گذاری معماری سبز و پایدار درجامعه کنونی ایران می باشند. این مقاله ازروش مطالعات اسنادی و کتابخانه ای استفاده گردیده و با مقایسه های تطبیقی روشی منطقی جهت رسیدن به جواب اتخاذ شده است.
