بعد از انقلاب صنعتی و گسترش بیحد و مرز شهرها و تخریب محیط زیست، توجه به کیفیت محیط شهرها و فضاهای باز طبیعی از اهداف اصلی طراحی شهری قرار گرفت. ساخت و سازهای پر تراکم و غیر اصولی خارج از ظرفیت شهرها، آلودگیهای محیطی، افزایش ذرات معلق، کمبود اکسیژن، فرسایش خاک و از بین رفتن تنوع زیستی در شهرها باعث به وجود آمدن گنبدهای شهری و جزایر گرمایی در شهر شدند، که این اتفاق ضرورت وجود فضاهای باز و سبز را در شهر دو چندان کرد. استفاده مناسب از فضاهای باز، علاوه بر بهبود کیفیت هوای شهر، نقش بسیار مهمی را در حفظ محیط زیست، مدیریت زیست محیطی شهری و توسعه پایدار بازی میکند. در این تحقیق تأکید بیشتر بر جنبه اکولوژیکی فضاهای باز، به مثابه تنفسگاه شهری به منظور کاهش آلودگی ها و دستیابی به کیفیت مطلوب هوا، در فضاهای پرتراکم شهری است. ابتدا با توجه به مطالعات کتابخانه ای به بررسی مفاهیم و تعاریف مرتبط پرداخته شد و سپس معیارهایی در راستای ارتقای کیفی ارائه گردید و در نهایت نتایج این پژوهش در قالب پیشنه ادات و راهکارهایی به منظور افزایش کیفیت و بهبود وضیعت این فضاها در جهت رفع جزایر گرمایی در شهر ارائه شد.
