مژگان صالحی پور

چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی نقش توانمندسازی بر ظرفیت خلق دانش و توسعه کارراهه شغلی کارکنان سازمان‌های ورزشی کشور عراق بود. روش تحقیق توصیفی- پیمایشی بود که در دسته تحقیقات کاربردی قرار می‌گیرد و به شکل میدانی انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه‌ی کارکنان سازمان‌های ورزشی کشور عراق تشکیل دادند. با توجه به عدم امکان دسترسی به کلیه اعضا، از طریق نمونه‌گیری تصادفی-طبقه‌ای، تعداد 384 نفر و بر اساس نمونه‌گیری برای جامعه نامحدود به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌های تحقیق، از سه پرسشنامه توانمندسازی کارکنان اسپریتزر(۱۹۹۵)، خلق دانش سانکوسکا (2013) و برنامه‌ریزی مسیر شغلی آدکلا (2011) استفاده گردید. روایی صوری و محتوایی از طریق نظرسنجی از 8 تن از اساتید و روایی سازه از طریق تحلیل عاملی مرتبه اول و دوم مورد تأیید قرار گرفت. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده‌های به دست آمده از طریق پرسشنامه از آمارهای توصیفی و مدل معادلات ساختاری استفاده شد. از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار و درصد فروانی)، برای توصیف ویژگی‌های جمعیت شناختی، برای تعیین پایایی پرسشنامه‌ها، از آلفای کرونباخ، و برای تجزیه و تحلیل و بررسی آزمون فرضیات پژوهش از روش شناسی مدل معادلات ساختاری استفاده گردید. تجزیه وتحلیل داده‌های کمی با استفاده از نرم‌افزار SPSS22و نرم‌افزار Smart Pls 3 صورت گرفت. نتایج نشان داد که توانمند سازی بر خلق دانش تأثیر مثبت و معناداری دارد. دیگر نتایج نشان داد که توانمندسازی بر توسعه کارراهه شغلی کارکنان سازمان‌های ورزشی کشور عراق تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین نتایج حاصل از مدل معادلات ساختاری نشان داد که مدل از برازش مطلوبی برخوردار است. با توجه به نتایج به نظر می‌رسد که ظرفیت خلق دانش در سازمان، به میزان بسیاری از توانمندسازی تأثیر می‌پذیرد. لذا سازمان باید در راستای توانمندسازی کارکنان تلاش کند تا خلق دانش بیشتری در میان کارکنان صورت گیرد. همچنین استقلال کاری و استقلال در تصمیم‌گیری کارکنان توسط توانمندسازی آنها تقویت خواهد شد. واژگان کلیدی: توانمندسازی، خلق دانش، کارراهه شغلی، کارکنان، سازمان‌های ورزشی، عراق.