این مقاله در صدد است تا تأثیر فرهنگ ایلی و قومی را در سلامت نظام اداری استان از منظری جامعه شناختی مورد بررسی قرار دهد. بدین منظور با استفاده از روشهای تفسیری و تحلیل نظری، ضمن بررسی دیدگاه های نظری برخی از جامعه شناسان در باره ی کنش اجتماعی که می توانند به تبیین نظری موضوع کمک کنند، خصیصه های فرهنگ ایلی به عنوان یک گفتمان که دارای ویژگیهای خاص و منحصر به فردی نظیر سنت گرایی، خویش سالاری، گذشته گرایی، محافظه کاری، تقدیرگرایی، پدرسالاری، پیرسالاری و خاص گرایی است و در ساختار فرهنگی – اجتماعی موجود به عنوان هادی کنش ها و رفتارهای سازمانی کنشگران عمل نموده و می تواند مانعی برای سلامت نظام اداری تلقی شود، مطرح شده اند. از پیامدهای مهم این گونه ی رفتار ، خویشاوندگزینی، عدم توجه به شایسته گزینی، ترجیح منافع ایلی برمنافع ملی و ... دراستان قابل ذکرند.
