با توجه به رواج طبیعتگردی به عنوان رایجترین نوع گذران اوقات فراغت دربین شهروندان ایلامی، و لزوم کشف چرایی گرایش به طبیعتگردی در بین آنها، مطالعه حاضر با هدف بازسازی معنایی پدیده طبیعتگردی جمعی دربین مردم شهر ایلام انجام گرفته است. رویکرد تحقیق حاضر از نوع کیفی است که با روش گراندد تئوری انجام شد. قلمرو مطالعه شامل کلیه مردم شهر ایلام در سال 1398 بوده، و نمونهگیری از نوع نمونهیابی هدفمند با معیار اشباع نظری (24 نفر) بود. ابزار گردآوری دادهها مصاحبه نیمهساخت یافته و عمیق بوده است. نتایج نشان داد که پدیده طبیعتگردی از شرایط علی کنجکاوی، تمدد روحی، سلامتی، نوستالوژیا، مصرف متظاهرانه و ... برمیخیزد. این پدیده سپس متأثر از شرایط زمینهای اقلیمی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، روحی و شرایط مداخلهگر کمبود امکانات فراغتی در شهر، و محدودیتهای مداخلهگر زمانی و جنسیتی بوده است. درنتیجه راهبرهای سلامت تن، بهبود اجتماعی، برپایی سرپناه، راهبردهای تخریبگر، راهبردهای فرهنگی پی گرفته میشوند که پیامدهای سلبی و ایجابی طبیعت برای افراد و پیامدهای مثبت و تخریبی افراد برای طبیعت را بدنبال دارد. معنای طبیعتگردی از منظر طبیعتگردهای ایلامی در معنای فراغت-محور، معنای آگاهیبخش، تقویت جسمانی و روحی، و معنای رهاییبخش و... تجلی یافته است. به طور کلی میتوان گفت در شهر ایلام طبیعتگردی به مثابه دوگانه فرصت (ایجاب) و تهدید (سلب) میباشد که طبیعتگردهای ایلامی در قالب آنها اقدام به طبیعتگردی میکنند. این دوگانه فرصتهایی را برای افرد ایجاد میکند که باعث بهبود وضعیت روحی-روانی و زندگی اجتماعی شده و همبستگی آنها را تقویت نموده و از طرف دیگر میتواند تهدیداتی هم برای طبیعت و هم برای طبیعتگردها ایجاد کند، تهدیداتی مانند تخریب طبیعت، یا جر و بحث و اختلاف در اثر چشموهمچشمی و ...
