چکیده خود درمانی امری تاریخی است که در دوره مدرن، امری نابهنجار و غیرعلمی تلقی میشود. براساس برآورد سازمانهای متولی امر درمان نرخ مصرف خودسرانه دارو در ایران بالاتر از میانگین جهانی است و از این نظر جزء 20 کشور نخست دنیا است. با توجه به شیوع بالای این پدیده در ایلام، هدف این مطالعه دستیابی به درک زنان مورد مطالعه از پدیدهی خود درمانی است. رویکرد پژوهش حاضر از نوع مطالعات کیفی است که با روش پدیدارشناسی انجام شده است. جامعه و نمونه تحقیق شامل زنان مراجعه کننده به داروخانهها در شهر ایلام است که تعداد 26 نفر از آنان به عنوان نمونهی تحقیق با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند با معیار اشباع نظری انتخاب شدهاند. ابزار گردآوری دادهها مصاحبه نیمه ساختیافته است و برای تحلیل دادهها از روش تحلیل اسمیت استفاده شده است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که بخش عمدهای از زنان، تجربهی خود درمانی دارند و در هنگام بیماری، سادهترین راه را برای درمان انتخاب میکنند. در نتیجه، زنان مورد مطالعه به دلیل عدم آگاهی از پیامدهای خود درمانی و به دلایل اقتصادی و فرهنگی، روش خود درمانی را برمیگزینند. واژگان کلیدی: خود درمانی، پدیدارشناسی، زنان، روش تحلیل اسمیت، ایلام.
