یکی ازرویکردهای نوین جامعه شناسی توجه شده، ارتباط، اساس این رویکرد است. ازآن به عنوان سرمایه ای در کنار سایر سرمایه ها(انسانی، مادی، فیزیکی و ...) نام می برند. مؤلّفه ها ی اصلی آن هنجارگرایی، اعتماد و مشارکت است. مفاهیم سرمایه ی اجتماعی را در نظرات اندیشمندان قدیم می توان یافت؛ از جمله سعدی که به سبب سفرهای متعدد با زندگی جوامع عصر خویش آشنایی داشته است. گلستان به عنوان اثری تعلیمی- اخلاقی گزارشگر جامعه ی واقعی روزگار سعدی است. این مقاله مؤلّفه ی مشارکت را در گلستان به شیوه ی اسنادی همراه با تحلیل محتوای کمی و کیفی بررسی نموده و نشان داده از بین شاخص های مشارکت، مشارکت اجتماعی بالاترین بسامد را داشته و از نظر نوع مشارکت، مشارکت ابزاری که رد پای انگیزه های شخصی و کسب منفعت در آن است، دارای بیشترین بسامد می باشد. مشارکت برمبنای تقسیم کار در جایگاه دوم و مشارکت درون سویه که در آن انتظار کمک متقابل هست، سومین نوع مشارکت است. بسامد این مشارکت ها با توجه به واقعیت های پساهجوم غزنویان، سلجوقیان و مغولان که دنیای ویرانی مادی و معنوی زندگی اجتماعی ایرانیان است، طبیعی است.سپس مشارکت برونسویه و مشورتی نمود دارد. مشارکت بر اساس تقسیم کار دارای بسامد صفر است و این یافته با ویژگی های جامعه تمایز نیافته ی عصر سعدی همخوانی دارد.
