حروفیه در ایران عصر تیمور تحت تأثیر اوضاع نابسامان اجتماعی آن عصر ظهور کرد و هدفش قیام پیشهوران و رعایا علیه تبعیض طبقاتی (فئودالیسم) عصر تیمور بود. این نوشتار بر آن است اهم اصول اعتقادی حروفیه، ریشههای تاریخی و پایهگذران اصلی آن را بررسی و معرفی کند. با بررسی اسناد موجود در این زمینه روشن شد که حروفیه یک مسلک مبارزاتی معترض ایرانی با اعتقادات شدید ملیگرایانه بود که ضمن داشتن مرام و مسلک مذهبی، مشی مبارزاتی داشت. رهبر و پایهگذار آن «فضلالله استرآبادی» متخلص به «نعیمی» بود که بعداً دو تن از شاگردان فضل، به نام «علیالاعلی» و «عمادالدین نسیمی» رهبری آن را بر عهده گرفتند. در اعتقادات حروفیه مقام انسان بسیار بالا برده شده بود و به انسانخدایی رسیده بودند. حروفیه در زمینهی اصول و فروع دین دارای اعتقاداتی خاص و متفاوت با سایر فرقهها بودند که از بعضی از آنها بوی کفر و الحاد میآمد. آنان مقام علی(ع) را در حد خدایی بالا میبردند که همینها باعث نابودیاشان شده بود. اهم اعتقادات حروفیه بر محور ارزش نمادین و معانی رمزی حروف (سمبلیسم حروف) و شناخت خدا از راه حروف میچرخید.
