عطّار در غزل نیز قصّه پردازی کرده و مجموعاً 62 قصّه در غزلیات آورده است. بررسی عناصر ساختاری این قصّه ها ما را با هنر عطّار در داستان پردازی آشنا می کند. یکی از عناصری که باید بررسی شود صحنه(زمان و مکان) حوادث قصّه است. زیرا عطّار شاعری عارف است و در شعر به دنبال بیان آموزه های عرفانی خویش بوده است و صحنه(زمان و مکان) نیز در آثار عرفانی در بسیاری موارد دارای بعد عرفانی است. بنابراین بسیار طبیعی است که عطّار نیز به این عنصر توجّه خاص کرده و بدان ابعاد عرفانی داده و در زمینۀ آن نوآوری کرده باشد. علاوه بر این نشان دادن نوآوریهای عطّار در این زمینه و میزان توجّه عطّار به این عنصر، نشان دهندۀ هنر عطّار در داستان پردازی است.
