زبان مادری اقبال اردو بود ولی به دلایلی به سرودن شعر به زبان فارسی روی آورد و در انواع شعر فارسی طبع آزمایی کرد. از مجموعه اشعار او مجموعه غزلی است، تحت عنوان«می باقی» که شامل 45 غزل میشود. راجع به اقبال زیاد حرف زده شده است؛ ولی بیشتر ناظر به جنبههای معنایی شعر اوست. به همین دلیل به جنبههای هنری و ادبی شعرش کمتر توجه شده است. این نوشتار بر آن است که به شکلشناسی مجموعه غزلهای او بپردازد و جنبههای ادبی آنها را در سطح فرم و از نظر قالب و تعداد ابیات، وزن، ردیف، قافیه، تخلص و موضوع و درونمایه بررسی نماید. برای این کار تمام اجزا و عناصر مربوط به فرم و شکل غزلها استخراج و تحلیل شد و روشن شد که اقبال به مسائل مربوط به شکل غزل پایبند بوده و سعی نموده است، چهارچوبهای متعارف غزل را رعایت کند و پا را از حد متعارف غزل فارسی فراتر نگذارد. به همین دلیل ابتکاری در غزل او دیده نمیشود؛ مگر در سطح افکار و اندیشههای مطرح در غزل و رنگ تقلید در غزلش کاملاً آشکار است.
