رمانتیسم در ایران همانند رمانتیسم اروپایی حاصل تغییر شرایط اجتماعی و سیاسی بود که سعی بر گذار از سنت و قواعد آن به سوی تجدد و نوگرایی داشت. بنیانگذار شعر رمانتیک ایران نیما یوشیج بود که اثر رمانتیک او، «افسانه» در کنار سایر اشعار رمانتیک شاعران معاصر از جمله «ایده آل عشقی» شاهکارهای شعر رمانتیک ایران به شمار میروند. شاعران بسیاری بعد از نیما و به تبعیت از او به سرودن اشعار رمانتیک پرداختند. از جملهی این شاعران فریدون مشیری است که در شعر رمانتیک علاوه بر نیما پیرو فریدون توللی، نادر نادرپور و سایر پیشگامان شعر رمانتیک در دهههای 20 و 30 است. شعر رمانتیک دارای دو گرایش فردی و اجتماعی است. گرایش معروف مشیری در شعر رمانتیک خصوصاً در دورهی اول شاعری وی بیشتر رمانتیک فردی و تغزلی است که از مؤلفههای آن یأس و ناامیدی است. مشیری در آثار بعدی که در دورهی دوم شاعری وی سروده شدهاند، مشخصههای رمانتیسم اجتماعی نیز دیده میشود. شعر اجتماعی او در بردارندهی حس همدردی با مظلومان و دفاع از انسانیت و دیگر مؤلفههای انسانی شعر رمانتیک است و این نشان میدهد که رمانتیسم مشیری محدود به گرایشهای فردی و عاشقانه نمیشود، بلکه جنبههای عام اجتماعی و انسانی را نیز در بر دارد.
