موسیقی یکی از ارکان اساسی شعر است و شعر منهای آن معمولاً شعر به حساب نمیآید. در واقع موسیقی در کنار تخیل و احساس ارکان اصلی شعر به حساب میآیند. یکی از جلوههای مهم موسیقی شعر، ردیف و قافیه است که در اصطلاح بدان «موسیقی کناری» گفته میشود. موسیقی کناری در ساختمان شعر نقش اساسی دارد و شاعران بزرگ از ارزش آن غافل نبودهاند و جدیّت خاصی در تقویت آن داشتهاند. از طرفی موسیقی کناری در ساختمان غزل اهمیتی مضاعف دارد و غزلیات موفق آنهایی هستند که موسیقی کناری غنیتر و قویتری دارند. خصوصاً ردیف که به قول دکتر شفیعی کدکنی جزئی از شخصیت غزل است. این نوشتار برآن است موسیقی کناری را در غزلهای وحشی بافقی استخراج، دستهبندی و از جهت کمی و کیفی بررسی نمایند و نقاط ضعف و قوت و همچنین نوآوریها و بدعتهای وحشی بافقی را در این زمینه نشان دهد. در بررسی اولیه روشن شد که وحشی به ردیف نسبت به قافیه اهمیت بیشتری میدهد و ردیفهای او چه از نظر کمی و چه از نظر کیفی پروردهتر و غنیتر هستند تا آنجا که حدود 90 درصد غزلهای او دارای ردیف، آن هم عموماً ردیفهای چند کلمهای هستند. برخلاف انتظار وحشی توجه چندانی به قافیه ندارد. هرچند که قوافی غزلهای او کمتر دارای ایراد و به اصطلاح معیوب هستند؛ اما به جهت کم بودن واجهای مشترک آنها از جهت موسیقی چندان غنی نیستند.
