موسیقی یکی از اجزای اصلی شعر است که دارای جنبهها و جلوههای گوناگونی است. از جمله جنبههای مهمّ آن موسیقی کناری(ردیف و قافیه) است. در سیر طبیعی زبان فارسی موسیقی کناری از سادگی به سوی پیچیدگی و دشواری در حرکت بوده است. در زمان سنایی میزان این نوع از موسیقی و گستردگی آن در آخرین مراحل تکامل خود بوده است. در دیوان سنایی نیز بنابر رسم زمان میزان این نوع از موسیقی و توجّه به موسیقی کناری و گستردگی و دشواری آن بسیار زیاد است، تا آنجا که شاید بتوان گفت طولانیترین ردیف و قافیهها در دیوان سنایی خصوصاً در غزلیّات وی آمده است. بنابراین گاه تعداد واجهای مشترک در ردیف و قافیهی غزلیّات وی به 28 واج میرسد که در دیوان کمتر شاعری حتّی مولانا این اندازه به گسترش موسیقی کناری توجّه شده است.
