پدیدارشناسی ناظر به دیگری اصطلاحی است که دنیل دنت در مقابل پدیدارشناسی هوسرل وضع کرد و هدف آن بررسی مسألۀ آگاهی است از منظر سومشخص، آن گونه که در علوم طبیعی رواج دارد. دنت پدیدارشناسی هوسرل را به علت اتکای آن بر دروننگری و منظر اولشخص و نیز عدم امکان ایجاد اجماع مورد انتقاد قرار میدهد. نتیجۀ این امر شکاکیت، خودتنهاگرایی و نسبیگرایی است. به نظر دنت، یگانه روش مناسب و قابل اجماع برای پژوهش دربارۀ آگاهی این است که از منظر سومشخص بر فرایندهایی که در مغز جریان دارند و از راه دروننگری و از دیدگاه اولشخص در دسترس نیستند، تمرکز کنیم. بر همین اساس، دنت الگوی پیشنویسهای چندگانه را در تقابل با تماشاخانۀ دکارتی برای بررسی مسألۀ آگاهی پیشنهاد میکند که طبق آن، همۀ انواع ادراک و تفکر و فعالیت ذهنی در مغز با فرایندهای چندجهتی موازیِ تفسیر و شرح و بسط دروندادهای حسی همراه میشوند. در این مقاله، از این ادعا دفاع شده است که ملاک ذاتنگری برای تفکیک روش دروننگری از پدیدارشناسی با توجه به مخالفت دنت با هر گونه رویکرد ذاتگرایانه در بررسی مسألۀ آگاهی کارایی ندارد. به علاوه، اولویت رویکرد سومشخص از نظر دنت مجالی را برای علم پدیدارشناختی مبتنی بر منظر سومشخص باقی نمیگذارد.
