در بسیاری از پروژههای آبی برای اجرای خطوط انتقال از لولههای فولادی استفاده میشود و معمولا در صد قابل توجهی از عملیات کار به این بخش تعلق میگیرد. اکسیده شدن یکی از مهمترین مشکلات لوله های فولادی است که در معرض عوامل خورنده محیطی، آب، خاک و هوا قرار میگیرند. برحسب اینکه لوله به صورت روکار و یا دفنی اجرا شود از تمهیدات خاص و یا مصالح مختلفی برای پوشش درون و بیرون لولهها استفاده میشود. در روش دفنی معمولا از حفاظت کاتدیک و در روش روکار ممکن است از مواد پلی اتیلنی، رنگ و اندودهای سیمانی استفاده میشود. تعیین نوع پوشش، میزان ضخامت آن، نحوه اجرا و رعایت استانداردهای موجود از مهمترین مسائلی است که بایستی مورد توجه قرار گیرند. در این مقاله ضمن بررسی دلایل نوع کار گذاری ( دفنی یا روکار )، انواع مواد و نحوه اجرای پوشش و استانداردهای موجود، تجربه اجرای خط لوله فولادی 800 م م پروژه انتقال آب ماژین و مشکلات پوشش در کارگاه، آسیب دیدگی لوله در زمان حمل، نصب و جوشکاری مورد بررسی قرار گرفته است. با وجود در نظر گرفتن تمهیدات لازم برای درست انجام گرفتن پوشش در محل پروژه، آسیب دیدگی آن، ناشی از؛ حمل و نقل، عملیات جوشکاری، انجام تعمیرات خط و نصب شیرآلات، خطای انسانی و عدم امکان کنترل شرایط محیطی، اجتناب ناپذیر بود. تجربه حاصل از اجرای این پروژه نشان میدهد که، در صورت داشتن توجیح اقتصادی، حفاظت کاتدی در مقایسه با دیگر روشها بهترین گزینه برای حفاظت خطوط انتقال آب فولادی خواهد بود و در صورت انتخاب روش رنگ آمیزی، بهتر است فرایند رنگ آمیزی در محل کارخانه انجام شود تا حداقل خطای انسانی و شرایط محیطی حذف شده و از حفاظت کاتدی بعنوان مکمل استفاده شود.
