علی خطیب جو

تأثیر سطوح پروبیوتیک بر عملکرد و خصوصیات لاشه، شمار جمعیت میکروبی و مورفولوژی روده و ایمنی جوجه‌های گوشتی تحت چالش تغذیه دیرهنگام با تخصیص 396 قطعه جوجه گوشتی راس-308 (یک روزه، مخلوط دو جنس) به صورت فاکتوریل 3×3 با 3 سطح پروبیوتیک (صفر یا بدون پروبیوتیک، 200 و 400 گرم در تن) و 3 زمان تغذیه یا دسترسی به خوراک (صفر، 12 و 24 ساعت پس از ورود به سالن) مورد بررسی قرار گرفت. در دوره آغازین، جوجه‌های دریافت‌کننده سطح بیشتر پروبیوتیک و تغذیه بدون تاخیر بیشترین وزن بدن و افزایش وزن بدن را داشتند درحالیکه جوجه‌های دریافت‌کننده سطح بالاتر پروبیوتیک و 24 ساعت تاخیر در دسترسی به خوراک کمترین وزن بدن را داشتند و در کل دوره پرورش جوجه‌های دریافت کننده 2/0 گرم در کیلوگرم پروبیوتیک با 24 ساعت تاخیر در تغذیه و گروه دریافت کننده 4/0 گرم در کیلوگرم بدون تاخیر در تغذیه کمترین خوراک مصرفی، وزن بدن و افزایش وزن بدن را داشتند (05/0P<). تاخیر در تغذیه (24 ساعت) بر فراسنجه‌های پراکندگی وزن بدن جوجه‌ها در 10 روزگی و خصوصیات لاشه در 42 روزگی تاثیری نداشت. سطح 4/0 گرم در کیلوگرم پروبیوتیک در گروه‌های صفر، 12 و 24 ساعت تاخیر در تغذیه به ترتیب کمترین غلظت تری‌گلیسرید، گلوکز و کلسترول سرم و به ترتیب کمترین جمعیت باکتری‌های اشریشیاکلی، لاکتوباسیل و بیفیدوباکتر را داشتند (05/0P<). بیشترین شمار باکتری‌های مفید (بیفیدوباکتر و لاکتوباسیل) در گروه شاهد با 24 ساعت تاخیر در دسترسی به خوراک مشاهده شد. با افزایش تاخیر در زمان دسترسی به خوراک، طول پرز ژژنوم افزایش یافت (05/0P<) و در گروه شاهد و تیمار 2/0 گرم در کیلوگرم پروبیوتیک، جوجه‌های با 12 ساعت تاخیر در دسترسی به خوراک عرض پرز بالاتری نسبت به سایر زمان‌ها داشتند اما در گروه 4/0 گرم در کیلوگرم پروبیوتیک، عرض پرز جوجه‌های با 12 ساعت تغذیه دیرهنگام، کمتر از دو گروه‌ دیگر بود. به طور کلی، 12 و 24 ساعت تاخیر در تغذیه منجر به کاهش عملکرد و تضعیف مورفولوژی روده شدند و افزودن پروبیوتیک حتی در سطح دو برابر میزان توصیه شده نتوانست اثرات منفی تغذیه دیرهنگام را کاملاً جبران کند.