زمینه و هدف: سیستم لنفوئیدی به عنوان عنصر اصلی در ایمنی بدن موجود زنده می تواند متاثر از داروهای مصرفی باشد. داروی متیل فنیدیت یا ریتالین به صورت گسترده برای درمان اختلالات رفتاری در کودکان و برخی مبتلایان به افسردگی استفاده می گردد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات ایمونوتوکسیک این دارو است. مواد و روش ها: تعداد 16 سر موش سوری ماده بالغ سالم انتخاب و به طور تصادفی به یک گروه شاهد و سه گروه تجربی تقسیم شدند. 5 و 50 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن ریتالین و گروه شاهد با آب مقطر به روش گاواژو به مدت 21 روز ,0/ گروه های تجربی با مقادیر 5 تیمار شدند. در پایان مطالعه، اندام های لنفوئیدی حیوانات جهت ارزیابی بافت و عملکرد سیستم ایمنی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج با .(p< استفاده از آزمون آنووا و تست تکمیلی دانکن تحلیل شد( 0.05 یافته ها: به دنبال مصرف ریتالین در گروه تیمار نسبت به گروه شاهد تغییرات معنی داری از جمله کاهش اندازه و تعداد فولیکول های لنفوئیدی، افزایش مگاکاریوسیت ها و افزایش ضخامت کپسول اطرافی بافت طحال مشاهده گردید. در غده های لنفی نیز آتروفی غده همراه با کاهش مشخص تعداد و اندازه فولیکول های لنفی و نیز کاهش اندازه غده لنفوئیدی همراه با افزایش تراکم نقاط پر خونی دیده .(p< شد. هم چنین تعداد لنفوسیت ها افزایش یافته در حالی که تعداد مونوسیت ها کاهش یافت( 0.05 نتیجه گیری: مصرف داروی ریتالین می تواند اثرات مخربی بر روی ارگان های لنفوئیدی در مدل موش سوری به جا بگذارد.
