علی لوئی منفرد

همواره نگرانی‌هایی در مورد عوارض تماس شغلی یا محیطی افراد با فرمالدئید (HCHO) به ویژه در زنان حامله وجود دارد. کورکومین مؤثرترین ماده موجود در زردچوبه است و دارای کاربردهای درمانی متعددی می‌باشد. مطالعه حاضر به‌منظور بررسی اثرات احتمالاً حفاظتی کورکومین بر روی ساختار بافت‌شناسی جفت در رت‌های تیمار شده با فرمالدئید انجام شد. برای این کار تعداد40 سر رت آبستن نژاد ویستار به صورت تصادفی به 5 گروه مساوی شاهد، تجربی 1 (دریافت‌کننده فرمالدئید تزریقی داخل ‌صفاقی، به میزان mg/kg10 در روزهای 4 الی 17 آبستنی)، تجربی 2 (دریافت‌کننده فرمالدئید به همراه پودرکورکومین به‌ میزان mg/kg 150 به صورت گاواژ)، تجربی 3 (دریافت‌کننده فرمالدئید به همراه پودر کورکومین به‌ میزان mg/kg 300) و تجربی 4 (دریافت‌کننده تنها پودر کورکومین به‌ میزان mg/kg 150)، تقسیم شدند. در روز 18 آبستنی، رت‌ها آسان‌کشی شده و پس از تشریح نمونه‌های جفت استخراج شد و مطالعات ماکروسکوپی انجام شد. سپس نمونه‌های لازم برای بررسی میکروسکوپی اخذ و نسبت به انجام رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین اقدام شد. سپس برای کمیت بخشیدن به نتایج بافت‌شناسی، اندازه‌گیری هیستومتریک انجام گردید. نتایج کمی با نرم افزار spss ارزیابی و مقایسه شد. یافته‌ها نشان داد که در بافت جفت حیوانات تحت ‌تیمار با فرمالدئید، تغییرات مخرب متعدد ماکروسکوپی و میکروسکوپی دیده می شود. درحیوانات دریافت‌کننده هم‌زمان کورکومین (mg/k 150) و فرمالدئید، اثرات سمی فرمالدئید با شدت کمتری مشاهده شد و کورکومین در این غلظت نتوانست ضایعات بافتی حاصل از تماس با فرمالدئید را به طور کامل جبران کند. در رت‌های دریافت‌کننده هم‌زمان کورکومین( mg/kg300) و فرمالدئید، بهبودی کامل در ساختار تشریحی و بافت‌شناسی جفت مشاهده شد و کورکومین در این غلظت توانست ضایعات بافتی را کاملاً بهبود بخشد. در حیوانات دریافت‌کننده کورکومین به تنهایی، وضعیت ساختار بافتی جفت مشابه گروه شاهد بود. براساس نتایج این مطالعه می‌توان اظهار نمود که تیمار با کورکومین در غلظت mg/kg300 می‌تواند به طور مؤثر تغییرات ساختار بافتی جفت ناشی از تماس با فرمالدئید را برطرف سازد. از این رو شاید بتوان در افراد حامله‌ی در معرض آلودگی با فرمالدئید، مصرف کورکومین را توصیه نمود.