علی مهدوی

جنگل های زاگرس به عنوان وسیع ترین ناحیه رویشی ایران، نقش حیاتی در معیشت ساکنان محلی ایفا می کنند. این مقاله مروری با هدف تلفیق یافته های پژوهش های موجود در مورد وابستگی معیشتی مردم محلی به جنگل های زاگرس و پیامدهای آن بر پایداری اکوسیستم انجام شد. بررسی 11 مطالعه منتشر شده بین سال های 1331 تا 1141 نشان می دهد که جوامع محلی از طریق برداشت سوخت چوب، محصولات غیرچوبی، کشاورزی زیراشکوب، دامداری و زغال گیری، وابستگی اقتصادی و معیشتی قابل توجهی به این جنگل ها دارند. میزان وابستگی اقتصادی از 12 تا 83 درصد در مناطق مختلف متغیر است. این وابستگی در شرایط فقر و نبود گزینه های معیشتی به تخریب منابع منجر شده است. سناریوهای آینده پژوهی حاکی از احتمال تحقق سناریوهای نامطلوب برای این جنگل ها در صورت تداوم روند کنونی است. این مقاله بر لزوم تدوین راهبردهای مدیریتی یکپارچه با محوریت جنگلداری اجتماعی که همزمان به نیازهای معیشتی مردم محلی و حفاظت از اکوسیستم جنگلی توجه داشته باشند، تأکید می کند