چکیده بیشتر تحلیلگران غربی به ویژه آمریکایی، عمدتاً از منظر واقعگرایی تهاجمی به سیاست خارجی ایران در عراق می-نگرند. این نویسندگان اهداف و راهبردهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی را بیشینهسازی قدرت در راستای هژمونی منطقهای، شدیداً فرقهگرایانه و تهاجمی ارزیابی میکنند. مقاله حاضر برخلاف رویکرد فوق، از دریچه موازنه تهدید استیون والت به سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در عراق از سال 2003 تا 2017 مینگرد. آنچه راهبرد اصلی سیاست خارجی ایران در قبال عراق را شکل داده است، پاسخ به تهدیداتی بوده است که در دو سطح خارجی- غیر عراقی و عراقی ، منافع و امنیت ملی ایران را هدف قرار می داد. این تهدیدات در سطح غیر عراقی به حضور نظامی آمریکا در عراق و در پیشگیری سیاست تغییر رژیم در قبال ایران باز میگشت. در سطح عراقی نیز، شکلگیری دوباره یک دولت تهدیدساز در بغداد یا دولتی وابسته به آمریکا و امکان تجزیه کشور در اثر گرایشات تجزیه طلبانه کردها و ظهور داعش، از جمله نگرانیهای مقامات تهران بودند. هدفی که جمهوری اسلامی ایران در سیاست خارجی خود در قبال تحولات عراق پس از سقوط صدام دنبال نموده، حفظ تمامیت ارضی عراق از طریق حمایت از یک دولت دوست و متحد در این کشور بوده است.
